İnsanlar bir şeyi anlamadıkları anda onu yanlış anlamaya başlarlar. Yanlış anlamaları bilgisizliklerini gizleme yöntemleridir.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

Anlamak istemeyene bir şey anlatamazsın oğlum, uğraşma!

İnsanları anlamak değil de onlara anlaşıldıklarını hissettirmek önemliyse, anlayanlar ve anlaşılanlar olarak bu çok taraflı bütünlüğün içinde tek taraflı her şey yok hükmündedir.

Empati dilsizlikten çıkmıştır. Dil geliştikçe empati azalır. Çünkü dil olunca anlamaya çalışmaz sorarsın.

Az anlamak ters anlamaktan iyidir.

İnsanın gözü de en az dili kadar konuşur, hatta göz dili dünyanın her yerinde sözlüğe başvurmaya gerek kalmadan anlaşıldığı için daha avantajlıdır.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

Pek çok kimse açık yürekliliği her zaman sertlik sayıyor.

Sözcüklerin gücünü anlamadan insanların gücünü anlayamazsınız.

Duyduğumuz şeyleri başkalarına anlatırken onları tahrif etmemizin nedeni zaten başta tam anlayamamış oluşumuzdur.

Anlamayanın açıklayana değil, açıklayanın anlamayana ihtiyacı vardır.

Bir insan bir başkasının sözünü her zaman anlayabilir.

Hakikat iki kişiye muhtaçtır. Biri onu dillendiren, diğeri onu anlayan.

Bana "seni anlamıyorum" demen, hak etmediğim bir övgü, hak etmediğin bir yergidir.

İki adama ihtiyacı var gerçeğin: biri onu söylemek, diğeri anlamak için.

Bana kulak ver ki, sana ses verebileyim.