Yaşama karşı çocuklaşırken ilerler yaşım.

Gerçek bir adam öleceği zamanı kendi belirler.

Sıkıntı ergenliği erkene alır.

Her şeyi birkaç defa kontrol etmeden rahat edemeyen insanlar, çocukluklarında arkalarına öngörülebilir ve sürdürülebilir bir anne desteği alamamışlardır, onun için yetişkinliklerinde kendilerine güvenli bir zemin sağlayacak mekan, insan ve olayların sağlamlığını sık sık kontrol etme ihtiyacı duyarlar.

Başarılı adamlar yaşamlarını bütünüyle kontrol etme hayaline ve gücüne sahiptir.

Bence bu dünyadaki en bahtsız insanlar bir başkalarının kendi kaderleri üzerinde söz sahibi olmalarına izin verenlerdir. Bana göre en bahtlı insanlar ise almış olduğu kararlarla kendi kaderinin efendisi olmuş kişilerdir.

Dünyaya bakış açımızın sağlam temelleri ve derinlik veya sığlığı çocukluk yıllarında oluşur. Bu görüş daha sonra özenle düzeltilir ve mükemmel hale getirilir, ama özde değişmeden kalır.

Bir plandan yoksun isen, başkasının planının bir parçası olursun.

Unutma ki ya sen zihnini yönetirsin ya da o seni yönetir.

Benliğine hakim olmak yaşamına hakim olmakla başlar.

Her kim iradesini kontrol edebiliyorsa, özgürdür.

Önce kendini kontrol etmeyi öğrenmelisin.

İstediğimiz şeye inanmak, istediğimiz şeyi zihnimizden çıkarıp atmak kendi elimizde miydi?

Çocukluğu olmayanın gençliği de olmaz.

Kendi yaptıklarınızı değiştirmek, başkalarının yaptıklarını değiştirmekten daha kolaydır.

Sen kendi yaşamını yönetmesen, birisi çıkıp senin yerine yönetecektir.

Ağaç yaşken eğilir.

Yaşamın ilk iki veya üç yılından sonra, büyük ölçüde biyolojik bağımlılıktan (ebeveynlerden) çocuğun zihinsel, entelektüel ve duygusal yaşamını etkileyen bu bağımlılık biçimine kesin bir geçiş var.

Sık sık bize ne olacağını belirleyemeyiz, ama her zaman içimizde ne olacağını belirleyebilirsiniz.

Geleceğe bakmayı severiz çünkü önümüzde şekilsizce uçuşmakta olan olaylara dilediğimiz gibi şekil vermek isteriz.