İnsan buna dayanamıyor, diyorum, neden vicdan azabı çektiğini bilmeden yıllarca vicdan azabı çekilemiyor.

Izdırapların en büyüğü kendi kendini suçlu görme duygusudur.

Vicdanım öyle ağır çekiyor ki bedenimi taşımakta zorlanıyorum.

Hiçbir şey aramıyorum. Şimdi kendimle ilgili o zaman anlamadığım birçok şeyi anlıyorum. Neler olduğunu anlamamı sağlıyor. O kadar yakın olanlar kadar emin değilim ama bunun anlamsızlığı beni korkutuyor.

Suç. İnsanları kontrol etmek için kullandığımız bu mekanizma. Bu bir illüzyon. Bir tür sosyal kontrol mekanizması ve çok sağlıksız. Vücudumuza korkunç şeyler yapar.

Kendini suçlayan insan, suçlayıcı toplumun elinden kurtulmak için, kendi suçunu gün evvelinden kendi eline alan insan demektir.

Acıların en acısı kendi kendimize çektirdiğimizdir.

İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

Kapanmayan tek yara vicdan yarasıdır.

Körelme koşulları o kadar gönüllü oluyor ki, suçluluk duyuyorlar.

Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Hüzünlü bir vicdan insanı mikroptan daha hızlı öldürür.

Pişmanlık, ilk insandan torunlarına mirastı.

Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Başka birini öldüren bir insan, hiçbir güzelliği saf bir kalple göremez artık. Hayatında ne zaman iyi bir şey olsa, bir katil olduğun gerçeği karşına çıkacak.

Ne zaman hayattan zevk alacak olsan, bir başkasının hayatını yok ettiğin aklına gelecek.

Suçluluk, bir insan olarak bizim değerin ve değerin kendiliğinden kınanması ve kendini geçersiz kılmasıdır.

En iyi hatırladığımız şeyler aslında unutmamız gereken şeylerdir.

Güven ve irade, ne yazık, pratikten ve dıştan geliyor.

Yalnızlık korkusu, Türk aydınının obsesyonudur.