Kendi dilini ısırsan zehirlenirsin.

İnsan, başkasını beğenirken, kendinde olanı beğenir.

İnsanlar “başkalarının yargı gücüne kendi yargı güçlerinden çok güvenliler.

Güneş, hem kötü, hem de iyi insanların üstünde parlar.

Kin şeytanın kahkahasıdır.

Demek istediğim şu... Bizden başka canavar yok belki...

Dünyanın en iyi insanlarının bile kötülük yaptığı olur, en kötüler niye sürekli kötülük yapsınlar ki?

Acaba bütün insanların içinde yuvalanmış bir kötü nokta mı var?

Kötü insanlar, iyi insanları sınamaya yarar!

İnsanoğlu hiç de kötü yaratılmamıştır; ama hastalandığı gibi kötüleşir de.

İnsanlara güvensizim, asıl karanlığım bu benim.

Kötüler, kendilerine tahammül edildikçe daha çok azarlar.

İnsan daha da gelişecekse bir gün, kalbinde beş göz olacaktır, bunca kirlenen kan yüksek bir şey yaratamaz çünkü!

Dağ baba, ana tarla, gençlik at, bebek denizdir, dere hepimiz, su içimiz, ev cinselliktir.

Annesi terzi, babası berber olanları severim, insanı bir şey yaparak keserler çünkü

Canı sıkılan herkes değişim istiyor.

Her kötülüğün başı can sıkıntısıdır.

Bozulduğu zaman, insandan daha korkunç bir yaratık yoktur.

Dinlerin son zemini, insanın çocuksu çaresizliğidir.

Bir insanın hayatını kırabilecek en önemli şey, muazzam bir haksızlığa uğramışlık duygusudur.