Kişioğlu düzeltemediği kusurlarını giderek birer üstünlük, birer erdem saymaya başlar.

İnsan, başkasını beğenirken, kendinde olanı beğenir.

İnsanlar “başkalarının yargı gücüne kendi yargı güçlerinden çok güvenliler.

İnsanlara güvensizim, asıl karanlığım bu benim.

Canı sıkılan herkes değişim istiyor.

Dinlerin son zemini, insanın çocuksu çaresizliğidir.

Bir insanın hayatını kırabilecek en önemli şey, muazzam bir haksızlığa uğramışlık duygusudur.

İnsan karar verince öldürmeye birini, gerekçe bulur önce ikna eder kendini.

Deli adama "iyisin, iyisin" denilse iyileşmesi, iyi adama "fenasın, fenasın" denilse fenalaşması nâdir değildir.

İnsan başkalarını aldatma imtihanını, önce kendinde yapar.

İnsanın kibri güçlükler karşısında katılaşacak şekilde tasarlanmıştır.

İnsanların batıl inançlara sahip olmasının tek nedeni korkak bir varlık olmasıdır; korkak olmasını tek nedeni de cahil olmasıdır.

Fakat insanın kendini asıl kendine karşı müdafaası zor, belki imkansızdır.

İnsanı yükselten iki şey vardır: Korku ve merak.

Çocuklar, ben anladım bu vicdan azabı denilen şeyi. Hiç kimse kendisininkini hatırlamıyor. Herkes başkalarının çekmesi gereken vicdan azabını biliyor.

İnsan buna dayanamıyor, diyorum, neden vicdan azabı çektiğini bilmeden yıllarca vicdan azabı çekilemiyor.

İnsan, nasıl tanımlanırsa tanımlansın, bir şey tarafından sevilmek ve sayılmak ister.

Bütün koşullar bir araya gelip işler iyi gitmeye başlayınca, insanlar rahat duramaz, bunu bozmak için ellerinden geleni yaparlar. Çünkü mutlulukta acı bir şey vardır.

İnsanın en büyük düşmanı, doğrudan doğruya kendisidir.

İnsan mutluluğu göremiyor. Kendimizi daima olduğumuzdan daha bedbaht sanıyoruz.