Cennet (var) olduğum yerdir.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

Ayakkabısı varsa zengindir, kolu bacağı varsa sağlıklıdır derim ve sokağa baktığımda gülen insanlar varsa dünya iyiye gidiyor derim

İnsanlar tanıdım, olayları hep iyi tarafından okumaya meyilli; insanlar tanıdım, olayları hep bir sonmuş gibi yorumlayan. Belki de mutluluk geni diye bir şey var ve bazı insanlar da onunla doğuyorlar.

Eğer sahip olduğunuz şeyi yeterli görmüyorsanız, dünyaya sahip olsanız da mutlu olamazsınız.

Mutluluk insanın sevdiği işi yapması değil yaptığı işi sevmesidir.

Kendi dışımızdaki hiçbir şey bizi asla mutlu edemez, çünkü mutluluk içten dışa bir deneyimdir.

Sevinç şeylerin içinde değildir; içimizdedir.

İyi insanlar nereye giderse cennet orası olur...

Mutlu bir son istiyorsanız önemli olan öyküyü nerede bitireceğinizdir.

Herkes mutlu bir son ister, ama bu hikâyeyi nerede kestiğinize bağlı.

Bir sona geldiğin için ağlama, onu yaşadığın için gülümse.

İnsan mutluluğu göremiyor. Kendimizi daima olduğumuzdan daha bedbaht sanıyoruz.

Hayat küçük ölçeklerdede mükemmel olabilir.

Mutluluk bir varış değil, bir yolculuktur. Pek çokları mutluluğu insandan daha yüksekte ararlar, bazıları da daha alçakta. Oysa mutluluk insanin boyu hizasındadır.

Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü değildir. Salt kötülükleri görmek bir süre sonra şüphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar insanı. Nefret dolu bir yaşam, mutsuz bir yaşamdır.

Mutlu olmak her şeyin yolunda olması demek değildir. Mutlu olmak, görmezden gelme konusunda ustalaşmak demektir.

Mutlaka kendinizle başlamalısınız Kendin hoşnut olana kadar başkalarını hoşnut edemezsin.

Çiçeğin dikeni var diye üzüleceğimize, dikenin çiçeği var diye sevinelim.

Mutluluk dışarıdan değil, içeriden gelen bir şeydir. Mutluluk, bu nedenle neye sahip olduğumuza değil, bizim ne olduğumuza bağlıdır.