Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.

Doğmak ve ölmek kolaydı. Zor olan hayatın kendisiydi.

90-60-90'ı herkes bilir, elbette ki vücut ölçüleri. Ama bir de 200-70-60 var. Unutmayın, bu da tabut ölçüleri.

Rahatsız bir yaşam ritmi kolay bir ölümden daha çok hayat.

Ateistlerin yaşamak için hiçbir şeyleri olmayan garip bir efsane. Tam tersi. Ölecek bir şeyimiz yok. Yaşamak için her şeyimiz var.

Hayat ciddidir ve her zaman öyle olmuştur.

Bazıları vardır hemen ölür, bazıları ise yirmi yıl önce, bazıları daha doğmadan ölmüşlerdir. İşte o insanlar bu dünyanın düşkünleridir.

Mezardakilerin pişman olduklari şeyler için, dünyadakiler birbirlerini yiyorlar!

Yaşam nedir ki? Beklersin, günler geçer, ölüm gelir ve hepsi sona erer.

Hayat sıkıcı ve anlamsız. Büyük umutlarla başlıyoruz, sonra çuvallıyoruz. Hepimiz bir gün büyük sorulara cevap bulamadan öleceğimizi keşfederiz. Hayatımızın gerçeğini farklı biçimlerde yorumlayacak dolambaçlı düşünceler geliştiririz, bedenimizle büyük şeylere, gerçek şeylere dair kayda değer bir bilgiye uzanmaksızın.

Sadece iki kez yaşarsın. İlki doğduğunda başlar ikincisi ise ölümün yüzüne baktığında.

Vücudumun ölümden sonra gülmesi boşuna.

Yaşamakla yaşamamak arasında hiçbir fark kalmadığında özgürlüğüne kavuşur insan.

Mezardakilerin pişman olduklari şeyler için, dünyadakiler birbirlerini yiyorlar!

Kansız kalıp ölmek, kanı kuruyarak yaşamaktan iyidir.

Bir insan sadece bir defa ölür.

Ölümden korkmak anlamsızdır, çünkü yaşadığımız sürece ölüm yoktur, ölüm geldiğinde ise artık biz yokuz.

Monotonluk ve ölüm bana bir ve aynı şey gibi geliyor.

İnsanlar doğar, büyür, yaşar, ölürler. Önemli olan çok yaşamak değil, yaşadığı süre içinde fazla şeyler yapabilmektir.

Şeylerin yaşamları ölümlerinden sadece konvensiyonel olarak ayrılabilir; gerçekte, ölmek yaşamaktır.