İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

Kitap yazılı söz, söz dile gelmiş düşünce, düşünce de insanın ta kendisi olduğuna göre kitap düşmanı insan düşmanı demektir.

İnsani şahsiyetin, varoluş değerinin yükseltilmesi her felsefenin nihai hedefidir.

Hiç kimseye yararlı olmamak, tam anlamıyla değersiz olmak demektir.

İnsan olmak ve hayatı hayvanlardan daha az anlamak ne hazin şey.

Ya olmalı insan, vermeli canını insan için yahut etmemeli kalabalık dünyamızda.

Herkes, yalnızca yüreğini verdiği şeylerin değeri kadar değerlidir.

Görmüyor muyuz; bocalıyor insan, aranıyor, hep yer değiştiriyor, yükünü atmak ister gibi..

Dünyada, bir kitabın içerisindeki sözcükler gibiyiz. Her nesil; bir satır, bir cümle misali.

Hiç kimse önemsiz değildir.

İnsanların büyüklüğü yaptığı işlerin büyüklüğüyledir.

Sevgi, insanın var oluş sorununun yanıtıdır.

Eğer yaşam iyi değilse, o zaman bu dünyada neyin değeri olabilir? Çünkü var olmak hareket etmektir, yaşamaktır; oysa yaşamı kısıtlayan her şey, varlığın da kısıtlamasıdır.

Yaşamın belli bir anlamı varsa, demek ki biz hepimiz dikiş tutturamamış insanlarız.

İnsan olan ölümsüzdür!

Her insan kendi varlığının tacıdır. Dünyaya bu şekilde katılıyor.

Kendimi aradım. Bunun dışında bir şey aramaz insan.

Her insan başta insan olduğunu bilmelidir. En büyük teknik, insandır.

Sınırı yok bu hiçlik mertebesinin. Tarifi yok dünyadaki sahipsizliğimin.

İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.