Kelimeler, albayım. bazı anlamlara gelmiyor.

Bazen bazı şeyleri anlatmaya kelimeler bile kifayetsiz kalır.

Dünyadaki en sinir bozucu duygu, söyleyecek çok şeyin olup da bunu kelimelere nasıl dökeceğini bilememek olmalı.

Beni ancak bir âmâ gördü, göremeden anladı neler hissettiğimi. Dertsize zevâl olmaz. Bana ancak dilsiz anlattı dili olanın dile getiremediklerini. Teşbihte kusur olmaz.

Eğer isterse bir insan size sesiyle de sarılabilir...

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

Kulak, yüreğe giden bir caddedir.

Emosyon konusunda en yanıltıcı kişiler Hintlerdir. Sanki orada herkesin sadece kendine yönelik bir dili var.

En önemli şeyler en zor söylenir, çünkü kelimeler anlamını eksiltir.

Müfredatlara tiyatro dersi konulabilir, kültürel derslere ağırlık verilebilir. Aksi durumda toplum giderek duygusuz ve iletişimsiz bir hale geliyor. Duygudan uzaklaştık.

Bir kelimenin tadına bakabilirsin.

Çirkin kelimeler kendilerini daha iyi kelimelerle ifade edebilecek zeka olgunluğuna ulaşamamış insanlar tarafından kullanılır.

İnsanlar onlara ne söylediğinizi unutabilirler. İnsanlar onlara ne yaptığınızı da unutabilirler. Ama insanlar, onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi asla unutmazlar.

Müthiş yalnızım. Öyle yakın dost filan istemiyorum, istediğim kendimi anlatmak, ama anlatacağım kimse yok.

Yalnızlığım çok büyük. Arkadaşa ihtiyacım yok ama kendimden bahsetmeliyim ve konuşacak kimsem yok.

Giderek kusursuzlaşan araçlar da bu bilgi aktarımına katkıda bulunuyor, ama duyguların aktarımı?

Kelimelerin kuvvetini bilmeyen insanlarla esaslı bir konuyu konuşmak mümkün değildir.

Kelimelerin gücünü anlamadan, insanların gücünü anlayamazsın.