Boş alan ya da boş zaman diye bir şey yoktur. Her zaman görülecek, duyulacak bir şeyler vardır.

Saatin akrebinin hareket ettiğini görmeyiz ama bir zaman sonra baktığımızda başka bir yerdedir.

Zaman bazen öylesine hızlı bazen de solucan misali sürünerek geçer. Fakat insan, zamanın nasıl geçtiğini anlamadığı zamanlarda kendini iyi hisseder.

Bilmek, biIineni değişime uğratan bir eyIemdir.

Gelecek daha belirsiz değildir, şimdiden.

Hedefime ulaşmak için daha ne kadar zamana ihtiyacım var?

Durursa anlaşılır saatin kaç olduğu

Hayatın gerçek amacı, bilgi değil eylemdir.

Yaşadığım anların, onları yaşarken anıya dönüştüğünü algılar, onları yaşarken anılaştırırdım. Sonra bunu en güzel biçimde Savinio'da okudum: Yaşanan an da anı olacak.

Zaman iki nokta arasındaki en uzun mesafedir.

İnsan karşı koymaya yetecek güç bulmadan saldırganı algılamaz.

İnsanda zaman kavramının oluşması için etrafında bazı şeylerin düzenli olarak tekrar etmesi gerekir.

Gelecek ileride değil dışarıdadır, geçmiş geride değil içeridedir.

Oysa zaman değişkendir. Bir saat her zaman bir saat sürmez. Uyuyamadığınızda, görebileceklerinizden korktuğunuz için başınızı çevirip bakamıyorsanız saatler uzar. Zaman keskin dişlerini beyninize geçirir. (Doktor Uyku)

Zamanın diğer tarafından gelmiş, bir farklılık hissetmiyor musun, sessizlik duvarlarını yıkan, aklının gölgesini kaldıran.

Yaşadığımı sanıyordum ben, oysa sadece hayata hazırlanıyormuşum.

Yaşamını boşa geçirme, günlerini öldürme, uyku içinde harcama uyan ve insan ol.

Yola çıkmak kaygıyı çoğaltmaktır; yola çıkmamaksa kendini kaybetmektir... ve en üst anlamıyla yola çıkmak kendi benliğinin farkına varmaktır.

Yıldızları süpürürsün, farkında olmadan, Güneş kucağındadır, bilemezsin. Bir çocuk gözlerine bakar, arkan dönüktür, Ciğerinde kuruludur orkestra, duymazsın. Koca bir sevdadır yaşamakta olduğun, anlamazsın. Uçar gider, koşsan da tutamazsın.

Gerçek, gecikmeyi sevmez.