Soluk Alamadıkları için öldüler. Gönüllere gömüldüler.

Sabah mezarlığa vardım, baktım herkes ölmüş yatar, her biri çâresiz olup, ömrünü yitirmiş yatar.

Hayat çok kısa, mezarda yatacağımız günler ise çok uzun!

Küçük bir hayvanın ölümü bile olsa, ölüm işte.

Bana düşen bütün görevleri yerine getirdim, ölüme de hazırım.

Bir şeyin birdenbire yerinde olmaması, ama aynı tiktakın sürüp gitmesiydi ölüm.

Birileri gidiyor, dönmüyordu; birileri ölüyor, bulunmuyordu.

İnsan yetim kalmak ve arkasında birkaç yetim bırakmak üzere doğar.

İyi veya kötü her şeyin değişerek yok olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Dünya sanki bizi sırf canı istediğinde midesine indirmek için yaşatıyor. Anne babalar çocuklarını, çocuklar anne babalarını yitiriyor.

Ölmeyi ve kelimenin tam anlamıyla ölmeyi öğrenmeliyiz. Sonun korkusu tüm sevgisizliğin kaynağıdır.

Ve ben bu hayatı sevdigim için, biliyorum ki ölümü de seveceğim.

Yıkılan sarayların yerine yenisini yapmak kolaydır. Fakat insanlar ölürse, onların yerine kolay kolay yenisi konmaz.

Sen öldün ve ben de ölmekteyim. Ama önemi yok çünkü hayat ölmez.

Ölüm hayattaki en büyük kayıp değildir. En büyük kayıp, biz yaşarken içimizde ölenlerdir.

Hayatın trajedisi ölüm değil, yaşarken ölmesine izin verdiğimiz şeylerdir.

Ölümü ilk kez sevdiğimiz birine elini koyduğunda anlıyoruz.

Her ölen insan, yaşayanların bir parçasını da beraber öldürmüş olur.

Ölüm bir birliktelikten geriye kalan yalnızlıktır.

Yaşamda bir an geliyor, tanıdığın insanlar arasında ölüler canlılardan çok oluyor. Ve beyin başka yüz hatlarını, başka ifadeleri kabul etmeye yanaşmıyor: Rastladığı bütün yeni yüzlere eski izlerin damgasını vurup, her birine en uygun maskeyi buluyor.

Acı ve ölüm hayatın bir parçasıdır. Onları reddetmek, hayatın kendisini reddetmektir.