Açıkça görmek lazım. Her bakan göremez, görmek için bakmak lazım.

Farkettiklerin bile yetmesin, baktıkların anlamını yitirsin, hatta sen de; gör!

Bir şeyi görebilmek için onu anlamak gerekir.

Gözler sadece zihnin algılamaya hazır olduğu şeyleri görür.

Varlıklar, ancak haklarında yapılan yorumlarla değer kazanırlar.

Her bilinç, kendine özgü bir niyet geliştirir. Ve bu niyet, o bilincin neyi algılayıp, nasıl anlamlandıracağını etkiler.

Sıkça bir şeyi yüz kez, bin kez görüyorsun, ilk kez gerçekten görene kadar.

Daha iyisini tanımayan ve kıyaslama yapamayan bir insanın kendi yaşama şekliyle yetinip memnun olması olağandır.

getirmesi söz konusu.

bilgi

Sanattan anlamayan, sanat eserini bilmeyen, sanatkarı bilemez.

Sustuğunu bilen olgundur, bildiğini susan değil.

İnsan inciyi denizden çıkarmayı bilmezse, o, ha inci olmuş, ha çakıl taşı!

Her şeyi birden görmeye kalkarsak hiçbir şey göremeyiz.

İçinde örümcek eritilmiş bir kadehi kafaya dikip gidersin de, zehirlenmezsin yine de, çünkü zihnine bulaşmamıştır; ama o iğrenç şey gözlerinin önüne konursa, onu nasıl içtiğini öğrenirsen, kıvrana kıvrana patlarcasına çıkarırsın yuttuğunu. Ben hem içtim hem de örümceği gördüm.

Cehalet, bilmediğiniz şeylerde değil, bildiğiniz şeylerde değildir.

“Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını”

Kötülük onu yalnızca öyle yorumlayanın gözünde kötüdür.

Her şeyi anlamak zorunda değilsiniz.

Araştırmaktan vazgeçmeyeceğiz ve araştırmamızın sonunda başladığımız yere tekrar dönecek, orayı yeniden keşfedeceğiz.