Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Belki de günahlarını yıkayacak akıttığın damla yaşlar; ya da yağmur olup üzerine yağacak haramlar.

Başkasının kalbini kırarken sizinki daha çok acıyor.

İnsanın vicdanı hatırladığı müddetçe hiçbir hata unutulmuş değildir.

Acıların en acısı kendi kendimize çektirdiğimizdir.

Kendini boşuna harcamış olur insan, dilediğine ulaşıp da sevinç duymazsa. Yıktığın hayat kendininki olsun daha iyi, yıkmakla kazandığın yapmacık bir mutluluksa.

Ölçüsüz isteklere kapılmış, kibirle başkalarını hor görmüş, zorbalıkla zaferler kazanmış, kalleşçe ihanet etmiş, namussuzca kazanç sağlamış, sınırsız bir açgözlülük göstermiş, utanmazca savurganlıklar yapmış kişi, kaçınılmaz olarak korkar kendi belleğinden.

Belki de günahlarını yıkayacak akıttığın damla yaşlar; ya da yağmur olup üzerine yağacak haramlar.

İnsan ilerde utanmamalı, yaptıklarından...

Dua ve tövbelerle geçirilecek bir hayat bile savaşın sorumluluğunu ve günahını temizlemeye yeterli değildir.

Ceza kaldırılabilir; ama suç insanın içinde sonsuza kadar yaşar.

Kapanmayan tek yara vicdan yarasıdır.

Ceza kaldırılabilir; ama suç insanın içinde sonsuza kadar yaşar.

En iç, en içten, en içteki sesine bile aykırı düşebilir mi kişi? Düşer...

Pişmanlık alışkanlığın öldürdüğü geçici bir duygudur. İşlenilen tek bir cinayet vicdanımızı sızlatabilir. Ama cinayet çoğalınca, onlarca yüzlerce kez tekrarlanınca vicdan susar.

Azmak iyi değildir. Azmak, kendine kuyu kazmaktır.

Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Izdırapların en büyüğü kendi kendini suçlu görme duygusudur.

Her suç, onu işleyen insana pişmanlık getirecektir.

Hiçbir suçlu kendi vicdanında beraat edemez.