Sen, kurşunla vurulanları hiç işitmedin mi, be hemşireceğim? Bazıları, vurulduklarının fakında bile olamazlar, üç beş adım koşarlar, kaçıp kurtuluyoruz sanırlar.

Acı, insanları uyandıran şey olmalıdır. Ama insanlar acılarını saklamaya çalışır.

İnsan acıdan kaçmak için mutluluğa koşarken aslında acıdan kaçarken mutluluktan da kaçtığının farkında değildir. Biri olmazsa diğerini bilemezdik.

Zaman zaman acı da verse, görmek kör olmaktan iyidir.

Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık.

Yaşamdan kaçarak huzur bulamazsın.

Acı duymak gülmekten iyidir, zira acı insanın yüreğini arıtır. İnsanları diri diri gömercesine kilitleyip çevrelerinde duvarlar örenin ne olduğu bilinmez ama yine de bir takım duvarların, tel örgülerin, demir parmaklıkların varlığı hissedilir. Bütün bunlar bir kuruntu, bir hayal midir? Sanmıyorum.

Öğrendikten, sevdikten sonra daha çok acı çekeceksiniz.

Acı hiçbir zaman ıskalamaz.

Gözümüzdeki kıymık en iyi büyüteçtir.

Yalın bir gerçek şuydu ki, Ölüm nereden geçecek olsa insanlar önünden çekiliyorlardı.

Sorun şu ki gözlerini kapatabilirsin ama aklını başından alamazsın.

Bile bile tehlikeye giren insanlar vardır, kendini harap etmek acı duyarak kendini fark etmek içindir.

Acı çok dağılmış insanın kendini toplama aracıdır, onu matkap gibi kullanıp kişi psikolojik kaya katmanına ulaşır ve o temel üzerinde kendini yeniden kurar.

Hayatımın ilk dersi; kimse sürekli açık gözlerle dünyaya tahammül edemez.

Sayfaların arasında gözyaşları, ağlama, dişlerin birbirine çarpması ve karşılıklı katletmenin korkunç gümbürtüsü olmayan felsefe, felsefe değildir.

Delilik acı çekmeyi hatırlamamak için bir yoldur.

Fiziksel acı duymak, yaşadığımızı anlamamıza yardım eder.

Keklik gibi başını kara sokmuşsun, çevreni görmüyorsun. Gerçeklerden haberin yok.

Gördüklerini görmekten korkma.