Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Oysa benim sana düşlerimden başka verebilecek bir şeyim yoktu.

Canan gide rindan dağıla mey ola rizan

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Dünyada ne ikbal ne servet dileriz, Hattâ ne de ukbâda saadet dileriz. Aşkın gül açan bülbül öten vaktinde Yaranla tarab yâr ile vuslat dileriz.

Gürültülü dünyadan uzakta olan üç kez mutlu; kendi başına yaşar; Yalnız olmalarına rağmen, kim yalnız değildir, Ama bu sonsuz aşkla sohbet eder.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Çıraydım, tutuşturdun beni, ağulu bir solukta üfleyip söndürdün şimdi de; kara kara tütüyorum.

Akşama doğru azalırsa yağmur, Kızkulesi ve Adalar, Ah… Burada olsan, çok güzel hâlâ, İstanbul’da sonbahar.

Huzur sabitlikte, heyecan değişimde, mutluluk küçüklükte, büyüklük aşkta vardır.

Gelir gibi yapıp köşeden 'U' dönüşü yapıyor mutluluk. Bir türlü mutlu olamadık bizde, ama hala U/mutluyuz.

Mutlu insandan iyi şarkı çıkmaz.

Bu sıralar çok okumalıyım, yoksa hüzünleneceğim.

Cinsel eğilimlerin temeli hazdır. İnsan sevince aptallaşır. Aşk yoktur, libido vardır. Bir objeye duyulan sevgi, ona sahip olma isteğinden gelir. Hiçbir erkek birlikte olmak istemeyeceği bir kızla yakın arkadaş olmak istemez. İnsan mutlu olmak ister; bu yüzden berbat haldedir.

Üzgünüm, koruyamadık aşkın ahengini.

İyi ki aşk var dünyada.

Dalda muhabbette kumrular, bana ayrılığı sordular. Dedim afet, yangın, dedim kar. Dedim adet aşkı vururlar.

Bir yorgan misali örtündüm yalnızlığı, bu yıl da aşk buraya hiç uğramadı.

Fakat mutluluklar hiçbir zaman yaşamın büyük kısmını dolduracak kadar çoğalıp devam ettirilemez...