Ölüm orucuna gitmem, çünkü, ölüpte düşmanımı sevindiremem.

Eğer bir insan kendini savunmuyorsa, ölür. Eğer ölmezse, diri diri gömülür.

İnançlarımız için rasyonel gerekçeler dediğimiz şeyin genellikle içgüdülerimizi haklı çıkarmaya yönelik son derece mantıksız girişimler olduğu unutulmamalıdır.

Jung çok geniş miktarda yaşam modeli olduğuna inanmıştı ki bunlar bir kaos durumu değildi. Bizim Synchronicity II adlı parçamız mantıksal ya da nedensel olarak bağlantılı olmayan ancak sembolik iki paralel olayla ilgili.

Her varlığın ilk yasası, kendini korumak, yaşamaktır. Siz baldıran ekiyor ve başakların olgunlaştığını görmek istiyorsunuz.

İçgüdüsel tutkular akılcı çıkarlardan daha güçlüdür.

Düşünmek için yaşamayız, tersine: hayatta kalabilmek için düşünürüz.

Mücadele etmeyen bir adam yaşamıyor, hayatta kalıyor.

İnsanın yapısı bilinçsizce yaptığı şeylerde belli olur.

Her insan için kurgu yaşama dönüşüyor.

Nevrotik ebeveynler genellikle yaşamlarından memnun değil.

Düşünmek için yaşamayız, tersine: hayatta kalabilmek için düşünürüz.

İnsanlar, sınırlar içinde yaşamayı öğrenmelidir. Bu, öğretilemez. Hayatta kalmak, insanların neleri yapamayacaklarını çabucak öğrenmelerine bağlıdır.

Genel olarak rüyalar, gün içinde düşünceleri en çok meşgul eden olaylardan doğarlar.

Düşlerimiz ikinci yaşamımızdır.

İnsanların, kafalarından geçen her şeyin bilincinde olmadıkları üzerinde ortak bir görüş var.

Yaşam, bilinçten bilinçaltına iner. Orada mayalanır, dinlenir, değişir. Etkisi derin, yankısı geniş toplumsal olayların 8-10 yıl geriden gelerek romanlaşması bu yüzdendir. Bilinçaltı birikiminin değişerek bir biçim bulması, bir sanatsal anlatım biçimine erişmesi şipşak olmaz. Hatta sadece bir fışkırma da sayılmaz, “birdenbire”lik yoktur onda.

Ölmek için çok uğraştım, fakat öyle anlaşıyordu ki beni büyülü bir yaşam bekliyormuş.

Şiddet, yaşanmış bir yaşamın dışa vurumudur.

İnsan yaşamında eksik olanı, her şey sanıyor.