Gurur duyulacak en az bilgiye sahip olan bilgiçler, en çok kibir tarafından yönlendirilir.

Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olunmaz.

Biz hiçbir şeyin milyonda birini bile bilmiyoruz.

Hiç anlamamak, anladığını zannetmekten iyidir.

Bilmediği halde bilirim sanmak, düşüncelerimizin bütün yanılmalarının ardında yatan sebep budur.

Ben bilginim diyen kimse, elimden gelir dediği şeyde artık bilgi edinmek istemeyecektir.

Doğa karşısında cehalet, tanrıları doğurduysa; doğaya ilişkin bilgi onların yıkımını sağlayacaktır...

Doğa konusundaki bilgisizlik tanrıların doğumuna neden olmuşsa, doğa konusundaki bilgi de onların yıkımı anlamına gelir.

Eğer doğayı bilmemek tanrıları doğurduysa, öğrenmek de onları öldürecektir.

Şüphecilik bilgi arayışı için esastır, çünkü gerçek araştırmanın kök salması şaşkınlığın tohumudur.

Doğadan edindiğimiz her bilgi, tanrıları öldürmektedir. Tıpkı bilmediklerimizin tanrıların doğumuna sebep oluşu gibi.

İnsanın aynı yaşamı paylaşmadığı, sorunlarını bilmediği insanların sorunlarını çözecek çözümlere sahip olduğunu sanması budalalık, kendini beğenmişliktir. Böyle bir uzaktan insancılık uygulamasının, o insanların hoşuna gidecek sonuçlar yaratacağını sanmak aptallıktır.

Bilim, bilgi ve cehaletin sınırında ilerler. Biz bilmediklerimizi itiraf etmekten korkmuyoruz; bunda utanılacak bir şey yok. Utanılacak tek şey, tüm cevapları biliyormuş gibi davranmamızdır.

Bilmeyenler, ama bildiğini sananlar vardır. Onlar tehlikelidirler. Onlardan sakınmalısın.

Bilgimizin eninde sonunda bir sonu var ama cahilliğimizin asla sonu yoktur.

Tüm kelimeleri bildiklerinden, tüm gerçeği bildiklerini sanıyorlar.

Esasında hayatta iki şey vardır: Bilim ve şahsi düşünceler. İlki bilgiye yol açar, ikincisi cehalete.

Yeterince bilgili olmayan kimi insanlar, kendilerini herkesten bilgili sanırlar.

İnsan, zihninin sınırsız ve belirsiz yapısından dolayı her nerede ve her ne zaman cehalete düşse, kendisini her şeyin ölçüsü sanmaya başlar.

Bir adam herşeyi anlıyorum diyorsa, hiçbir şeyi anlamıyordur.