Cennet de cehennem de insanın içindedir. Yaşamı taşınmaz bir yük gibi görenler, kendi ürettikleri bir cehennemde yaşar.

Cennet (var) olduğum yerdir.

Ben olumsuz şeylere hiç yokmuş gibi bakarım. Hep olumlu şeyler üzerinde yaşadığım için olumsuzluklar beni etkileyemez.

Dünyanın ne kadar canlı bir yer olduğunu anlamak için buranın taşlarıyla meteor taşlarını karşılaştırmak bile yeter; biz taşımıza kendimize göre cansız diyoruz, çık boşluğa, git bakalım evrende sonsuza doğru cansızlığın ne olduğunu o zaman anlarsın, o yüzden ölünce de canlı kalacağız meraklanmayın

Fiziksel acı duymak, yaşadığımızı anlamamıza yardım eder.

Beden ruhun mezarıdır.

Et, yiyene göre yaşamı tatmak, vejetaryene göre ölümü tatmaktır.

Bir sona geldiğin için ağlama, onu yaşadığın için gülümse.

Hayat, senin onu yaşadığın gibidir.

Her insan için kurgu yaşama dönüşüyor.

Gövdelerimizin yavaş yavaş ama kaçınılmaz biçimde çürüyüşlerini izlerken, yok olma dehşetinden ve yitmekten korkarız sürekli.

Öfkeyle arkamıza veya korkuyla önümüze değil, bilinçle etrafımıza bakalım.

Neden dünyayı değiştirelim? Dünyaları değiştirin!

Var olan en sağlam zırh insan vücududur. İçindekileri en iyi saklayan kasa odur.

Bir pencere yeter bana bir tek pencere, bilince ve bakışa ve suskunluğa.

Cennet (var) olduğum yerdir.

Sadece bir kere genç olursun. Ama ölünceye kadar olgunlaşmamış kalabilirsin.

Sadece sıkıcı insanlar sıkılır.

Yaşamımız yaşadıklarımızla değil, beklentilerimizle şekillenir.

Kendilerini ezik durumda hissedenlerin yaşamın küçük bir kesitinden dışarı çıkamayanlar arasında yer alacağını, hayattan biraz yüz çevirmiş kişilerin yaşamın sorunlarını, yaşama gereği gibi ayak uyduranlar kadar açık seçik göremeyeceğini söyleyebiliriz.