Hayat kesinlikle bir prova değildir; hatta hiç birimizin yarın da burada olacağımıza dair bir güvence yoktur.

Ne olursa olsun, zamanı ve anı yaşamak gerekir.

Cehaleti bilmek, bilgi için büyük bir adımdır.

Bilmek, biIineni değişime uğratan bir eyIemdir.

İnsan geleceği için o kadar endişelidir ki şu anın keyfini çıkaramaz; sonuçta gelecekte de şimdide de yaşamaz. Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşar ve gerçekte hiç yaşamamış olarak ölür.

Yıldızları süpürürsün, farkında olmadan, Güneş kucağındadır, bilemezsin. Bir çocuk gözlerine bakar, arkan dönüktür, Ciğerinde kuruludur orkestra, duymazsın. Koca bir sevdadır yaşamakta olduğun, anlamazsın. Uçar gider, koşsan da tutamazsın.

Gerçek farkındalık saflık ve anı yaşamaktır.

Geçmişinizin üzerinden çok sular aktı, gelecekse hayal gücünüzün ufkunda yükselen bir güneştir. En önemli an, şu an. Onu yaşamayı, ondan tat almayı öğrenin.

Çoğu insan hayatını, sanki gelecekte kullanacağı bir elbisenin provasıymış gibi yaşar. Oysa hiç öyle değildir.

Yaşam biz başka planlar yapmakla meşgulken, çocuklarımız büyür, sevdiğimiz insanlar bizden uzağa taşınırlar, kimi ölür, bedenimiz giderek biçim değiştirir; bu arada hayallerimiz uçup gidiyordur. Kısacası, hayatı ıskalıyoruzdur.

Gerçekte mutlu olmamız için , içinde bulunduğumuz andan daha iyi bir zaman yoktur. Şimdi mutlu olmayacağız da ne zaman olacağız?

Bugünü, dünyadaki son gününüzmüş gibi yaşayın. Belki de öyledir!

Şunu kalbinize iyi yazın: Her gün "yılın en iyi" günüdür.

Kelebek, ayları değil, anları sayar ve yeterince de vakti vardır.

Ne kadar okuyup öğrenirsek, o kadar farkına varırız cehaletin.

Ne kadar çok çalışırsak o kadar çok cehaleti keşfederiz.

Bu hayat burada yaşanırsa ve bilebileceğimiz tek şey şimdi ise, önümüzdeki en mantıklı seçenek onu doyasıya yaşamaktır.

Deneyim başka şeylere bakarken kazandığınız şeydir.

Bildiğimizi bilmek ve bilmediğimizi bilmek, işte gerçek bilgi budur.

Ben acı çekmedim. Günü yaşamanın önemini ve yarını çok düşünmemek gerektiğini öğrendim.