Ölüm hayattaki en büyük kayıp değildir. En büyük kayıp, biz yaşarken içimizde ölenlerdir.

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.

Bir şeyin birdenbire yerinde olmaması, ama aynı tiktakın sürüp gitmesiydi ölüm.

Asıl trajedi insanın ölümü değil, "diye düşündü." Nasıl yaşadığı.

Yaşlılık yıllarında sürdürülen yaşam, bir trajedinin beşinci perdesini andırır. Kişi trajik bir sonun yaklaştığını bilir; ancak bunun ne olduğunu bilmez henüz.

Sen öldün ve ben de ölmekteyim. Ama önemi yok çünkü hayat ölmez.

Hayata olan bağlılık kesildikçe ölüm gelir.

Ölümü ilk kez sevdiğimiz birine elini koyduğunda anlıyoruz.

Dünyada bütün trajediler ölümle, tüm komediler ise evlilikle sonuçlanır.

Ne kadar hayatla yaşarsan o kadar ölümle ölürsün ve bir yerde öldükçe, oraya ait olmaya başlarsın.

-Ölene dek hayatımı yaşayacağım.

Son nefesinde neyi yapmadığına pişman olacaksın?

Bakacağım tek yön önüm, doğru rotayı izler gözüm. Rüzgâra emânet sözüm, hasretlerle yandı gönlüm. Yalnızlığım kalbime zulüm, korkutmakta her an ölüm. Ben bir pembe diziyim, her günüm bir bölüm.

Makam arabalarna yol ver geçsin, emri vâki olmuş her yolcu. Açılan çenelere çekici ver çaksın, yazılı kuralların kuramları aştı. Parmakları kırılan bu yazar yılmadı, kaç yazar âlim olsan? Amacını yamacında boğarak yok oldu Sezar, dedelerin toprak oldu bak orada mezar... Yalanla savunan dürüstle tanıştı, tekmeyle kovulan kiniyle yarıştı, paradan uzak olan silahla tanıştı, hayatla darılan ölümle barıştı.

Kaç tabut gömülecek yeraltına ve kaç kişi gidecek habersiz uzaklara? Kaç yalan yıkacak güvenleri? Kaç satır yazılacak kader kitabına ve kaç dua edeceksin tanrına, kaç damla gözyaşı dökeceksin?

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Hayata ‘evet’ deme aynı zamanda acıya, işkenceye, eksikliklere, açlıklara, ölüme de ‘evet’ demektir.

Yaşamak güzeldir, Ölümse yokluk.

Ev, Daha çok ölmek içindir.

Güç ancak ölüleri korur.