Hayat ölmek için çok kısa.

Hayata bir kere geliyorsun. Doğru yaşarsan, bir kere yeterlidir.

Hayat yaşamaya değer.

Sonu mutluluğa varan bir yol yoktur: Yol mutluluğun kendisidir.

Yaşamda önemli olan şey yaşamın kendisidir; sonuçları değil.

Yalnız güzelliğin ölümsüz olduğu hiç de doğru değildir; hayat güzellikten daha ölümsüzdür.

Mutluluk bir amaç değildir. Bir yan üründür.

İnsan yorulur bazen insan olmaktan.

Modern bilgi teorisi, yaşamı gerçek bir heyecan haline sokmuştur. Bilgi ile maddenin ayrılmadığı bir zamanda, uç bir aktivist için, yaşam, teori ve yaşama alanı ise epistemolojidir.

Yaşamak, bir dünyaya gözleri kapamalı ve bir başka dünyaya bakmaktır; yürek istiyor. Yaşamaktan korkmak, yozlaşmak oluyor.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Ve İnsanlar her şeyi yapmayanlardan, her şeyi yapamayacak olanlardan bile her şeyi bekleyerek yaşıyorlar.

Şunu unutmamak gerekir ki, yaşamda çoğu zaman bir durumun, bir olayın, bir eylemin karşısında değil, bir insanın karşısında bulunuruz. Ve önemli olan da bunu bilmektir.

İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıklarıdır.

Optimistler ve pesimistler aynı şekilde ölürler. Sadece farklı yaşarlar. Ben optimist olarak yaşamayı tercih ediyorum.

Hayat dar alanda trajedi, geniş açıda komedidir.

Aşkla yapılan her şey, insanı zenginleştiriyor. Gerisi fasa fiso zaten. Bir şeyi yaparken, yaratırken, kollarken için titriyorsa, aşkla yapıyorsan tamamdır. Arabanı bile aşkla yıkayacaksın. O zaman yaşadığını hissediyorsun. İkili ilişkilerde de açık olacaksın ve korkmadan, çekinmeden yaşayacaksın. Aklı fazla işe karıştırmadan...

Hayat kısa insanoğlu! Kesildikçe biten otlar gibi yeşermeyeceksin bir daha.

Hayatın özü, büyük sırrı; olmazsa olmazı: Unutmak. Eğer unutmak diye bir şey olmasaydı, yaşam da olmazdı. İnsan , unutmadan hayatını sürdüremez.

Hayatın, yerküreye hapsedilecek kadar basit olmadığını düşünüyorum.