Çok sîmâ tanıdım, îmâ aldım, yüzleri aklıma kazıdım. Adı anıldığında

Her şey geçiyor ama bazı şeyler unutulmaz.

Geçti geçmez dediğimiz zaman, kuşları unuttuk...

Bir gün gelir de unuturmuş insan En sevdiği hatıraları bile Bari sen her gece yorgun sesiyle Saat on ikiyi vurduğu zaman Beni unutma.

Soluk Alamadıkları için öldüler. Gönüllere gömüldüler.

Midem ekşiyor, kulaklarım uğulduyor, adını bilmediğim bir rüzgâr yalıyor ensemi. Yüzümdeki ifadeden rahatsız olduğu belli, gözleri bulutlanıyor bir anda, sesi boğuklaşıyor. O ses tonu gerçek, biliyorum. Çünkü ben en çok sesleri hatırlıyorum; o gün de, bugün de!

İnsanın aklına ne hatıralar geliyor!

Yaşamdan kaçarak huzur bulamazsın.

Yaşadığım anların, onları yaşarken anıya dönüştüğünü algılar, onları yaşarken anılaştırırdım. Sonra bunu en güzel biçimde Savinio'da okudum: Yaşanan an da anı olacak.

Nereye Giderseniz Gidin, Siz Oradasınız.

Günümün birkaç saatini kitaplara verdim. Okurken başka bir dünyaya girer bütün dertlerimi unuturdum.

Bu kadar çok vakit, bu kadarcık bir zaman çerçevesine nasıl sığmıştı?

Dehşet verici korkunç dönemler yaşarsın, ardından sakin ve sevgi dolu bir dönem gelir.

Biz bekledik, saniyeler yıllar, hatırladığımızda da yıllar saniyedir.

Düş, daha başından, bir anıdır.

Kişinin yalnızlığı sevebilmesi için arkasında içine güven verebilecek hatıraları olması gerekir.

İçimde mis kokulu kızıl bir gül gibi duruyor zaman.

Eskiden bildiğimiz yerler, kendilerini kolaylık olsun diye yerleştirdiğimiz mekanlar alemine ait değillerdir sadece. O zamanlarki hayatımızı oluşturan, birbirine bitişik izlenimlerin ince bir dilimidirler; belirli bir görütünün hatırası, belirli bir anın özleminden ibarettir; ve evler, yollar, caddeler de, heyhat, seneler gibi ucup giderler.

Dünyaya bir kez çocukken bakarız. Gerisi hatıradır.

Bilge olanlar meşgul olmayacak ve çok meşgul olanlar bilge olamaz.