Sürekli olarak beklentileri üzerinde yaşayanların gerçek durumlarının gerekliliklerinden habersiz oldukları yaygın bir gözlemdir.

İnsan normalde gökyüzüne uzun uzun bakmaz ama soğuk algınlığından yatarken kafasını kaldırır ve orada çok bambaşka bir şey görür. Sarsılır. Oysa biz bilmeyiz ama yukarısı hep öyledir; o bulutlar, o ışık ve gölge oyunları hep vardır.

Televizyon olmadığı için pencereden bulut seyretmeye başladım. Oradaki yayın çok iyi, haberleri daha güvenilir, gelip geçen bir iki uçak dışında pek reklam almıyorlar ve asıl önemlisi akşamları gök gürültülü sürpriz programlar var.

Felsefi kırkayaklar, Hakikat-Gerçeklik istasyonları arasında, tahta ya da metal bacakları, hatta kanatları kırdılar. Ele avuca gelmez bir şey vardı hep: Yaşam.

Gözümüzdeki kıymık en iyi büyüteçtir.

Beni hayal değil, hayat alakadar ediyor. Çünkü hayat ve hakikat en güzel rüyadan, en parlak hayalden çok daha zengin, çok daha cazip.

Gerçek,hem kendini hem de gerçek olmayanı gösterir.

Hayatımın ilk dersi; kimse sürekli açık gözlerle dünyaya tahammül edemez.

Keklik gibi başını kara sokmuşsun, çevreni görmüyorsun. Gerçeklerden haberin yok.

Benim aklım var, kendim anlıyorum. Gözüm var, görüyorum.

Gördüklerini görmekten korkma.

Bir rüya, gerçekliğin gücünü keşfetmemize yardımcı olur.

Hayat siyah ya da beyaz değildir. Milyonlarca gri alan var, siz bulmadınız mı onları?

Hayatta görmek istediğimizi görürüz.

Fukaralık Ali Rıza Bey için ne güzel bir mektep olmuştu. Her şeyi hakiki rengiyle, hakiki çehresiyle görmeye başladı.

Sen, kurşunla vurulanları hiç işitmedin mi, be hemşireceğim? Bazıları, vurulduklarının fakında bile olamazlar, üç beş adım koşarlar, kaçıp kurtuluyoruz sanırlar.

Hayat, insanın sabahtan akşama kadar düşündüklerinden ibarettir.

Kavramak için görmek, görmek için de dikkatle bakmak gerek.

Şu da var ki, hayatın ve hakikatin kristalleştiği bazı anlar az zamanda hakikatin çok yüzünü de gösterebilir size. Bunu da unutmamak gerekir.

Ve dünyanın gözleri
İzliyor şimdi.