Gerçek sanatçının evi, sahnesidir.

Plazalar modern mağaralardır.

Bazen insan kendine soruyor şaşkınlıkla, acaba doğru gezegende miyim diye.

Milyonluk şehirlerde de yaşasa, insanoğlunun içinde yalnızlık, kendi içine çekilme, sinme günleri doludur.

Yuva, gitmek zorunda kaldığınızda, sizi içeri almak zorunda oldukları yerdir.

Kimsenin bir başkasına ayıracak zamanı yoktur.

Yol, evimdir benim.

Hayatın içinde hamster gibi dolaşıyoruz. Zaman mefhumunu da yitirdik, koşuşturmaca içinde birbirimize teğet geçerek yaşıyoruz.

İnsanın evi gönlünün bağlı olduğu yerdir.

Yolculukların sonu eve dönüştür.

Ev kafanın içindedir. Geriye kalan her şey sadece coğrafi terimlerdir.

Hayatım boyunca aynı anda iki ayrı yerdeymişim gibi hissettim. Burada ve başka yerde. Anlatması zor.

İletişim araçlarımız ne kadar ayrıntılı olursa, o kadar az iletişim kurarız.

İnsanlar barınaklarını buzağılar, tavşanlar, domuzlar, kazlar ve köpeklerle paylaşıyor, insanlarla hayvanlar birbirlerine sokulup ısınıyorlardı. Bana yer yoktu aralarında.

Kökleri topraktan dışarı çıkan bir ağaç gibiyim.

Ne zaman başkasının evinde uyansam hep bir başkasının bedenine, başkasının ruhuna girmiş gibi bir his duyarım.

İnsanın dönüp gidebileceği bir yere ihtiyacı oluyor.

Ama insan kendini ev sahibi olarak görmedikten sonra yüzlerce evin tapusunda ismi yazsa neye yarar?

İnsan ne diline ne de ırkına aittir: İnsan sadece kendine aittir, çünkü o özgür bir varlıktır, ahlaki bir varlıktır.

Bazen en uzak halk kendimizinkidir bize. Okyanus aşırı bir memlekettir bazen Türkiye.