Sıkça bir şeyi yüz kez, bin kez görüyorsun, ilk kez gerçekten görene kadar.

Biz tahayyüllerimizin farkındayız.

Farkettiklerin bile yetmesin, baktıkların anlamını yitirsin, hatta sen de; gör!

Bazı gerçeklikler zihne o denli yakın ve açıktırlar ki onları görmek için bakmak yeterlidir.

Bir şeyi görebilmek için onu anlamak gerekir.

Görülmesi en güç olan şey gözümüzün önünde duran şeydir.

Bilinçimiz yaşamı nasıl oluşturuyorsa öyledir.

Zihin bir ayna gibidir; Yansıtırken tozlanır.

Farkında olmak için uğraştığımız şeyler ile gerçekten farkında olduğumuz şeyler arasında derin bir uçurum var.

Bir seyi ANLAMAKLA bir şeyi GORMEK farklı şeylerdi.

Yalnız açığa çıkan ışığı görebiliyorsan, Yalnız söylenen sesi duyabiliyorsan, Ne görebiliyorsun, Ne duyabiliyorsun.

Bilinç, gözümüz açıkken gördüğümüz rüyadır.

İnsanlar bir şeyleri önce fark etmeden hissederler, sonra iç sıkıntı ve rahatsızlıkla fark ederler ve nihayet berrak bir zihinle düşünürler.

Bu gözün tek kusuru, gerektiğinden fazla görüyor olması.

Düşünce her an değişir, hissedilir biçimde süreklidir ve kendinden bağımsız nesnelere değiniyor gibidir.

Ne söylediğimi duyana kadar ne düşündüğümü nasıl bilebilirim?

Bakarlar, görmezler; duydukları halde işitmezler, ve onlar, anlamazlar.

İnsan duygularla algılar ancak bilinçle yorumlar. Bilince bilgiyi getiren de duyulardır. Fakat bakan gözdür, görense bilincin kendisidir. Baktığı şeyi anlayabilmesi için beynin kendisinde onunla ilgili bir bilgi mevcut olmalıdır. Aksi halde baktığına anlam yükleyemez. İnsan maalesef bu yüzden baktığı her şeyi göremez.

Gördüğümüz her şey kendi kafamızın içindedir.

Eğer algı kapıları temizlenseydi her şey insana olduğu gibi görünürdü.