Gençleri bırakınız dünyayı hayal ettikleri gibi görsünler, büyüyünce nasıl olsa olduğu gibi göreceklerdir.

Çocukken oynadığımız zamanlara gitmek isterdim ama işler değişti.

10'lu yaşlar; kısa şort, beyaz Converse, kafada bandana, Michael Jackson idolüm ve sürekli dans ediyorum. 20'li yaşlarda gelecek kaygısı taşıyan dertli bir Tolga. 30'lu yaşlarsa hayatımın çok güzel bir dönemi. Şimdi hayatımın nereye gittiğini tahmin edebilir durumdayım.

Yıllar birer birer eskiyerek değiştiler. Oysa bir zamanlar çocuk gibi mahsun ve gençtiler.

Aslında ilk çağdan çok, blu çağı beni ilgilendirendi. Lisede rehine dönemi geçirdim. İlk sigarayla merhabalaşmamda kendimi kabile reisi sanmıştım. Arkadaşım bir canavarmış, maalesef çok geç anladım. Çakmak onun ellerindeydi.

Yirmi yaşa ertelenmiş toplu bir çocuk cinayetidir savaş.

Çocukluğun kendini saf bir biçimde akışa bırakması ne güzeldi! Yiten bu işte.

Çocukluk iyi de geçse, kötü de geçse cennettir.

ODTÜ’de ülkücüydüm. Devrimcileri dövüp dövüp atıyordum. İki ülkücü vardı: Biri Kürşad Tüzmen, diğeri Üzeyir Kaptan. İkimiz, 10 bin kişilik okulu sustaya çevirmiştik. Zafer Çağlayan diyor ya, “Eskiden tanışıyoruz” diye. O zaman ülkücüydü, şimdi “Kürt’üm” diyor; fark etmez, ülkücü türkücü... ODTÜ’den gider, Yükseliş’te onları dayaktan kurtarırdım.

Geçmişte kalmış bir aptallığı ara sıra hatırlamak acı verici olsa da faydasız değildir.

Çocukluğum beni görse ne yaptılar sana böyle diye ağlardı.

Gökyüzü gibi şu çocukluk, hiçbir yere gitmiyor.

Affederim ama unutmam demek; Affetmeyeceğim demenin başka bir şeklidir.

İyi niyetli ve sevimli bir kızdan kalanlar Sallanıyor durmadan boş salıncaklarda 'Üzgünüm' diyor, Bir mutluluk şiiri daha yazamam bu saatten sonra!

Annemin sözünü hiç dinlemedim; içki içtim, sigara içtim, küfrettim, kızları üzdüm.Ve biliyorum ki hiçbir zaman şirinleri göremeyeceğim.

Çocukluğun o uzak, yarı gölgeli bahçesi gibi bir yerdeydim ben. Kimse kimseye, göz göze nasıl bakar bilmezken. O benim gözlerime niye öyle nasıl öyle bakmıştı ki, ben sağ elimle kalbimi yoklamıştım.

İlk aşkımız biraz sersemlikle, bir hayli meraktan ibarettir.

— Ben hep 16 yaşındayım.

Sevgi, ışık türünden kendisini çoğaltan değilse nedir? Ben bunu her gün yaşıyorum; kalpleri taş yüklü olanlar, başka halkları sevdikçe kalplerinde sevgiye yer kalmayacağını sanıyorlar; halbuki insan kalbi sevdikçe büyüyor. Ben topraklarımızın halklarını sevdikçe kendi halkımı daha da çok seviyorum.

Altmışlı yıllarda teğmen olanlar şimdi orgeneral'dirler. Karşılarında gençlikleri var.