Ben birini sevmiyordum. O da beni sevmiyordu. Bir gün bir yerde randevulaştık. Ben gitmedim. O da gelmedi.

Geleceğim, bekle dedi, gitti.. Ben beklemedim, o da gelmedi. Ölüm gibi bir şey oldu.. Ama kimse ölmedi.

Yanına kadar koştuktan sonra, bir adım daha atamayacaksan eğer; oraya kadar sakın koşma. Sana değil, bekleyene yazık olur.

Evlilik, iki kişilik yalnızlıktır.

Kadınların neden evlendiklerini anlıyorum: Yalnız kalabilmek için.

Hepinizden nefret ediyorum ama tek başımayken canım sıkılıyor.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

Yalnız müzik var, ilişkilerimin iyi olduğu.

Hayattan hiç bir beklentim yok: sadece ben varım, akşamın çıplak bıraktığı, bir çığlık gibi göğe yükselen ben.

İki kişi aynı yatakta yatar, ama gözlerini kapattığında yalnızsındır.

Gelmesen önemli değil, gelsen önemli olurdu!.. Gelmemen büyük yalnızlığımı doldurdu...

...dediğim gibi, en büyük hatam insanlardan cümlelerimi bitirmelerini beklemekti. hayatımın belli bir dönemine kadar hep böyle yaptım zaten. Gözlerinin içine baktım beni bilsinler diye. Kadınlardan bunu bekledim. Birisi gelip 'evet, ben seni tanıyorum' desin diye bekledim. Ve o kadına aşık olacaktım. Ama sonra anladım ki böylesine insanlar yok. Olsalar bile kitap okumuyorlardı. Kimseyi tanımıyorlardı.

Bir insanın sana neler verebileceği değil, senin için nelerden vazgeçeceği önemlidir.

Sevgide insan en azından yalnızlıktan kaçıp sığınacağı bir liman bulabilir. İki kişi, dünyaya karşı bir tür ortaklık kurar ve bu iki kişilik bencilliğin sevgi olduğu yanılgısına düşülür.

Cinsel sevgi iki kişilik yalnızlıktır.

Yalnızım, yalnızsın. Bize kim gülümseyecek?

Akıllı bir yalnızlık, Aptal bir ilişkiden iyidir.

Kusursuz bir insan ararsan, dört dörtlük bir yalnızlık yaşarsın.

Seksin dinlerle ilişkisini de yazacağım!

İsrael, Türkiye'de İsrael'de olduğundan daha güçlüdür