Sevgide insan en azından yalnızlıktan kaçıp sığınacağı bir liman bulabilir. İki kişi, dünyaya karşı bir tür ortaklık kurar ve bu iki kişilik bencilliğin sevgi olduğu yanılgısına düşülür.

Ben birini sevmiyordum. O da beni sevmiyordu. Bir gün bir yerde randevulaştık. Ben gitmedim. O da gelmedi.

Gerçek aşk daima kişisel yarar duygusundan vazgeçme temeli üzerinde yükselir.

Sevgi insanı birliğe, bencillik yalnızlığa götürür.

İnsanın gelişmesi, kendisini sevmenin yerine karşı cinsi koymasıdır.

Sevgiyi sosyalizmden çıkarmak, insanı sosyalizmin dışına itmekle birdir.

Size değil duygularınıza dokunan adamları sevin.

Kalp midir insana sev diyen, yoksa yalnızlık mıdır körükleyen? Sahi nedir sevmek? Bir muma ateş olmak mı, yoksa yanan ateşe dokunmak mı?

Seni benim kadar kimse sevmedi, sevmez. Yalnız kalmanın alemi yok. İçip içip abartmayalım.

Sensiz de denizi seyredebiliyorum. Hem dalgaların dili seninkinden açık. Ne kadar hatırlatsan kendini boş. Sensiz de seni sevebiliyorum Hep boş konuşurduk hatırlar mısın, bula bula, Karşılaştığımız zamanlarda. Sen, sevgiden şımaran çocuk, Ben şaşıran budala.

Gelmesen önemli değil, gelsen önemli olurdu!.. Gelmemen büyük yalnızlığımı doldurdu...

Evlilik, iki kişilik yalnızlıktır.

Kadınların neden evlendiklerini anlıyorum: Yalnız kalabilmek için.

Bir gün sana dünyada katlanılacak tek şeyin sevgi olduğunu öğreteceğim.

Hepinizden nefret ediyorum ama tek başımayken canım sıkılıyor.

Sevdiklerinize zaman ayırın, yoksa zaman sizi sevdiklerinizden ayırır.

Çıkar gözetmeden seversen, zarar görmezsin.

Hayatlarını gerçekten paylaşamazken insanları sevmek ne kadar korkunçtu.

Sana inanmışlığım bir büyük olaydır.

Aşk, birisinin sana asla kaybetmediğini sandığın ruhunun bir parçasını vermesidir.