Hayatı güzelleştirmek, ona bir nesne vermektir.

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Ben bilmek istiyorum; gerçekten de yaşamak dediğimiz şey, şu bir avuç yerde yaşlanıncaya kadar dolaşıp durmaktan mı ibaret?

Yüksek bir amaca bağlanın.

Bu dünyada en önemli şey, nerede olduğumuz değil, hangi doğrultuda yol alacağımızdır.

Nereye gideceğini bilmiyorsan, hangi yoldan gittiğinin hiçbir önemi yok.

Nereye gittiğinizi bilmiyorsanız, her yol sizi oraya götürecektir.

İnsan nereye gideceğini bilmezse, çok ileri gidemez.

Eğitim ereksel olmalıdır. Öğretilen şeyin mutlak surette bir amaca dayanması şarttır.

Şanslı bir insan sabah kalkar, iki ayağını da yere basar, ne yapmak üzere olduğunu bilir ve bunun hala önemli olduğunu düşünür.

Bir limana ulaşmak için yelken açmalıyız, yelken açmalıyız (demir atmamalıyız), yelken açmalıyız, sürüklenmemeliyiz.

Gayesi belli olan huzurludur. Belli olmayan huzursuzdur.

Anlam katamadığınız, anlamlandıramadığınız hiçbir şey sizi mutlu etmez.

Hayatta en zor şey, amaçsız insanlarla yaşama zorunluluğudur.

Varacak bir yeri olmayanlar için tüm yollar anlamsızdır.

Güç ancak ölüleri korur.

O kadar çok tanımı var ki şiirin. Neredeyse herkes için farklı bir anlamı, farklı bir duruşu var. Yine de insanın kalbinden geçenleri, içinden geldiği gibi ortalığa dökmesi diye bir tanım getirebiliriz belki.. Benim içinse şiir, kendimi ifade etme yöntemi. Bir çeşit konuşma. Ya da hatıralara uğrama metodu. Hayatın koridorlarında savrulup giderken , "bir dakika ben de buradayım" diyebilmektir diye düşünüyorum.

Şiirden önce aşk vardı, şiirden sonra ölüm var.

Benim için hayat, nefesi ilk aldığımda değil, ilk tuttuğumda başladı diye düşünüyorum.

Fikirlerimiz, yürüdüğümüz yollar farklı olabilir ama herhalde hedef aynıdır.