Neresi olursa olsun ya da hangi şehrin sahnesi… İçeride ister 100 kişi olsun ister 3 bin kişi, psikolojim hep aynıdır.

Galatasaray yarı finalde! Ağlamak istiyorum, Galatasaray yarı finalde!

"Maç kaybettiğimizde tamamen tecavüze uğramış bir kadın gibi hissediyorum."

Melankoli mutsuz olma zevkidir.

Nasıl kan şekeriyle açlık, ozmolaliteyle susuzluk, hormon düzeyiyle cinsellik arasında doğrudan bağ varsa, endorfinle ağrı eşiği ve sabır arasında, zayıf kalp kapaklarıyla korku ve panik arasında, derinin elektriği yavaş iletmesiyle dokun(ul)mayı sevme ve sosyallik arasında da benzer bir bağ vardır.

Nasıl ışık retinaya düşünce bir dizi değişiklik sonunda mucize bir görüntü ortaya çıkarsa, duyu ruha girince de aynısı olur; diyelim açlık ve beraberinde görülen şiddet bir evrilmeden sonra insanlığa karşı intikamcı bir ruh yaratır.

Bir insanın hayatını kırabilecek en önemli şey, muazzam bir haksızlığa uğramışlık duygusudur.

Sevdiğimiz zaman, aşk o kadar büyüktür ki; bir bütün olarak içimize sığmaz. Sevdiğimiz insana doğru karşımızdakinin hisleri dediğimiz şey; kendi sevgimizin çarpıp geri dönüşüdür. Bizi gidişten daha fazla etkilemesinin, büyülemesinin sebebi ise, kendimizden çıktığını fark edemeyişimizdir

Bir oyuncuya kötüsün dersin, onu öldürürsün, bir başka oyuncuya kötüsün dersin, canlanır. Oyuncuların kişiliklerini tanımak gerekir. Futbol, teknik ve taktiğin çok ötesindedir.

Dehşet içindeydim. İçimde bir şey kırıldı.

İnsanlığın en eski ve en güçlü duygusu korkudur. En eski ve en güçlü korku ise bilinmeyenin korkusudur.

Sağlıklı insan duygularını ve düşüncelerini açıkça ifade eden insan demektir. İfade eden diyorum, bastıran değil.

Karanlık çok farklı korkuları tetikleyen bir unsur.

Düşünceler, duyguların çekim alanına girince bükülürler.

Kazanacağına inanmayan birisinin kazandığı zafer, buruktur.

Korkuların en kötüleri, açıklanamayanlarıdır.

Psikolojisi normal adam başarılı hakemlik yapamaz. Doğal olarak ne çıkıyor buradan? Çok başarılı hakemlerin birçoğu psikopattır.

— İçimde isyan var!

Güven ve irade, ne yazık, pratikten ve dıştan geliyor.

Yalnızlık korkusu, Türk aydınının obsesyonudur.