En çok bilen, en çok şüphe edendir.

Ben bir ahmaksam, en azından şüphe eden bir ahmağım ve bir insanı, kendi kendini kanıtlayan bir bilgeliğin kesinliği yüzünden kıskanacak değilim.

Şüphe zekanın isimlerinden biridir.

Her dine esas hizmet veren şey, kuşkulu şeylerin en kuşkulu olanıdır.

Tüm yanıtları bilmektense bazı soruları bilmek yeğdir.

Bilgeliğin ilk adımı her şeyi sorgulamak, son adımı da bunları olduğu gibi kabullenmektir.

Şüphe duymayan hakikati bulamaz.

Sil aklımdan her inanmış aldanmıştır inancını.

İnsan kesinliklerle yola çıkarsa şüpheye varır ama şüphe ile başlamaya razı olursa kesinliklerle bitirir.

Felsefeye doğru atılan ilk adım, inançsızlıktır.

Şüphecilik, gerçeğe doğru atılan ilk adımdır. Genel olarak başvurulmalıdır, çünkü o bir mihenk taşıdır.

Kuşku İnsana Keyif Veriyor, Tıpkı Bilgi Gibi.

Muhtemelen inandığım pek çok şeye inanmıyorum ama bu hiçbir şeye inanmadığım anlamına gelmiyor.

Felsefemizde zihnimizde şüphe etmediğimiz şeyden şüphe duymayalım.

Emin olmak kolaydır. Kişi sadece yeterince belirsiz olmalıdır.

Şüphe yöntemi medeniyete uygulanmalıdır; gerekliliğinden, mükemmelliğinden ve kalıcılığından şüphe etmeliyiz.

Dinin kendine has özelliği olan kibirli bir katiyet değil, şüphedir. Şüphe mütevazidir. Ve bu da insanoğlunda olması gereken bir şeydir.

Bilim, kesinlik ve dolayısıyla olgunluk işareti olmadan yaşamaya hazır olmanın sonucudur. Şüphe ve gevşek uçları kucaklar.

Marx'ta felsefe var; fakat, Marx'ı özgün bir filozof saymak, son derece büyük bir abartma oluyor. Yazdıkları, geliştirilmeye çok elverişlidir; Marx'ta en büyük revizyonu yaparak, Marx'ı iktidara götüren Lenin'dir.

İnsanın gelişmesi, Tanrı'yı içinden çıkarıp yerine aklı koymasıdır.