Vicdanıma göre değilde cüzdanıma göre hareket etseydim şimdi farklı yerlerde olurdum.

Her gün 'her işin başında' ne yapması gerektiğine karar veren birinden 'daha sefil bir insan yoktur'.

Yürekten itaat edeceğim tek bir iktidar var, kendi aklımın kararı, kendi vicdanımın emrettiği..

Şüpheyi, asla işlerimizi sevk ve idarede kullanmamalıyız.

Kısa bir süredir korkmuyorum, belki de bunun nedeni sonunda doğru şeyi yapmakta olduğumdur.

Bir noktaya ulaşmanın yirmi değişik yolu olabilir... Ama bir an önce, bunlardan birine başlamalısınız.

Buradayım çünkü önemsiyorum.

Hayat karar ve eylemdir. Karar vereceksin, eyleme geçeceksin.

Korkaklık “güvenilir mi?” diye sorar. Menfaat “politik mi?” diye sorar. Ancak vicdan “doğru mu?” diye sorar. Ve öyle bir an gelir ki insan ne güvenilir, ne politik ne de popüler olmayan bir tavır almak zorunda kalır; çünkü vicdanı ona bunu yapmanın doğru olduğunu söylemektedir.

Vicdan ve basın özgürlüğü verildiğinde, pek az bir istisnayla, eylem özgürlüğünü de vermek gerektiğini unutmayalım.

Yapılan işler doğru olmayabilir, ama yapılması gereklidir. Yapılır ve unutulur, üzerinde durulmaz.

Bir insan başka birisine işkence edilmesini nasıl haklı bulabilirdi?

İnsan hatalı olması halinde bütün insanlığın onaylaması, kendisini haklı çıkarmaz.

Bir karar verilmedikçe hiç bir şey halledilemez.

Komşularından daha haklı olan bir kişi, zaten bir kişilik bir çoğunluktur.

Hiçbir şey yaptıklarımızı düşünmekten daha önemli değildir.

Ok yaydan çıktı.

Yapabileceğiniz en berbat şey, kara kara düşünüp 'keşke şunu yapsaydım' demektir.

Olur da bir işi başarıp başaramayacağınızdan emin olamazsanız, işe başlamaktansa sabırlı olmayı seçin.

O günlerde ne zaman bir karar almam gerekse eylemsizlik yerine eylemi, beni dünyadan uzaklaştıracak yolu seçerdim.