Hoşça bak zatına kim zübde-i âlemsin sen /
Merdüm-i dîde-i ekvân olan âdemsin sen.

Her insan için bir aşık olma zamanı vardır, bir de ölmek zamanı...

Ey sevginin sırlarından habersiz yaşayanlar, bilin ki tüm varlığın baş kaynağı sevgidir, sevgi.

Aşık olamayan adem benzer yemişsiz ağaca.

Bana öyle gelir ki, insan, tarih içinde bir varlık değil, tarihin kendisidir.

Ne o beni kandırmıştı. Ne ben onu baştan çıkarmıştım. İkimiz de bildiklerimizin ötesine, bulduklarımızın üstüne çıkmak istemiştik. Bir noksanlığı var sanıyorduk bütün olanların belki. Ama aslında bütünlüklerimize bahaneydik…

İnsanın kendisinin ne olduğunu, onun başka varlık alanlarıyla olan bağlarını; insanla birlikte varlık dünyasına katılan anlam boyutlarıyla yeni varlık sferlerinin ne olduğunu ve bunlarla insan arasındaki ilişki vb. gibi problemlerle insanın kosmostaki yeri problemini incelemeye, anlamaya yine hiçbir bilim girişmemektedir. Doğal varlık ve tarihsel varlık alanında olduğu gibi, burada da bu problemleri incelemek felsefenin bir işidir. Biz bu problemleri inceleyen felsefe dalına “insan felsefesi”, “felsefi antropoloji”, ya da aynı anlama gelmek koşuluyla “insan ontolojisi” adını veriyoruz.

İnsan sevince aptallaşır.

Aşk hayatta her yaşta insana musallat olan bir hastalıktır.

Kendimi bildim bileli, bütün günlerimi, haberim olmadan ve nefsime itiraf etmeden, bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.

İnsan için en yüce varlık gene insandır.

Bir insana olan özlem iç organlardan daha fazla yer kaplar.

Bir insan, bizim onda kendimize uygun bulduğumuz yanlardan çok farklı değil midir aslında?

Çünkü bir kimse akla boyun eğmezlik edemez; meğer ki akıllı bir varlık olma iddiasından vazgeçsin.

Hiç kimse, kendinde olandan fazlasını veremez.

İnsan, hayvanlar arasında merkezi bir yaratıktır, yani hepsinin özelliklerini en eksiksiz özette birleştiren en mükemmel formdur.

İnsanın varlığı hiçbir şekilde Allah’ın varlığını kanıtlamaz.

İnsan mükemmel bir kadın gördüğünde asla onun nitelikleri üzerine kafa yormaz; yalnızca varlığının bilincindedir.

Düşünce basamaklarını kateden insan sonunda kendisine döner. Gerçek varlığın kendisi olduğunu keşfeder. Aslında insan Tanrı; Tanrı da insandır.

Öyle ser-mestem ki idrâk etmezem dünyâ nedir, Ben kimem sâki olan kimdir mey-i sahbâ nedir.