Hoşça bak zatına kim zübde-i âlemsin sen /
Merdüm-i dîde-i ekvân olan âdemsin sen.

Ete kemiğe büründü, Yunus deyu göründü.

Bana öyle gelir ki, insan, tarih içinde bir varlık değil, tarihin kendisidir.

Kendinizden daha yüce olan bir tanrı yoktur.

İnsanın, zihni ve tutkuları eğer o büyük engel olmasa bir kartal misali uçmasını sağlayabilirdi.

Bir insanı bulunduğu mevkiyle değil, göz koyduğu mevkiyle ölçmek gerekir.

İnsanın kendisinin ne olduğunu, onun başka varlık alanlarıyla olan bağlarını; insanla birlikte varlık dünyasına katılan anlam boyutlarıyla yeni varlık sferlerinin ne olduğunu ve bunlarla insan arasındaki ilişki vb. gibi problemlerle insanın kosmostaki yeri problemini incelemeye, anlamaya yine hiçbir bilim girişmemektedir. Doğal varlık ve tarihsel varlık alanında olduğu gibi, burada da bu problemleri incelemek felsefenin bir işidir. Biz bu problemleri inceleyen felsefe dalına “insan felsefesi”, “felsefi antropoloji”, ya da aynı anlama gelmek koşuluyla “insan ontolojisi” adını veriyoruz.

Kafanda resmini çekemezsen, insanı soluk gibi içine çekmek zorunda kalırsın.

Beyninin yapısını düşününce, insanın yeryüzünde yaptıkları az gelir.

Birçok kudretli şeyler vardır, fakat hiçbiri insan kadar kudretli değildir.

Yurdumuzun insanları çok zeki...Topraklar altında kalmış pırlanta madeni gibi.

Yaşamının sınırları, sadece kendi yarattıklarındır.

İnsanı olduğu gibi değil, olabileceği gibi vermek isterim.

İnsan o kadar harika bir varlık ki, bütün erdemlerini aynı anda saymak asla mümkün değil. Onu ne kadar çok çalışırsanız, o kadar çok yeni ayrıntı ortaya çıkar ve açıklamaları sonsuz olur.

Düşünebildiklerin senin olsun. Düşünü bile kuramayacaklarının peşindeyim...

İnsan için en yüce varlık gene insandır.

İnsan gelişmesinin alanı zamandır.

Aklı ve gerçekleri kullanan bir insan mükemmele erişecektir. Doğa insanın akıl gücüne bir sınırlama getirmemiştir.

Her şeyin bir sınırı vardır. Demir cevheri eğitilerek altına dönüştürülemez.

Düşünmek her zaman potansiyel bir eylemi düşünmektir.