Coşkuyu tekrar bilime ve politikaya sokmak gerekiyor. Coşkunun ve duyarlılığın, teorik politika ve bilimin, vazgeçilmez bir öğesi olması gerektiğini söylüyorum. Çünkü coşku ve duyarlılık insan olmanın vazgeçilmez öğeleri arasında yer alıyor. Kaldı ki, coşku olmayınca aklı ne edeyim? İran şairleri böyle söylüyorlar; katılıyorum.

Kusursuz insan zihnini ayna olarak kullanır.

İnsanın, zihni ve tutkuları eğer o büyük engel olmasa bir kartal misali uçmasını sağlayabilirdi.

Düşünce, tamamen, zihni oluşturan bir insan eylemidiir.

İnsanlar akılla ağırlanmaz, hafifler. Ne kadar akıllı olursan o kadar hafiflersin...

İnsanlar akılla ağırlanmaz, hafifler.

İnsanların düşünme zahmetinden kurtulmak için yapamayacakları hiçbir şey yoktur.

Her duygunun kendi düşüncesi vardır, buradan her düşüncenin de bir duygusu olacağı fikrini çıkarmayın ama, duygusuz çok düşünce vardır dünyada!

Sessiz insanlar en gürültülü zihinlere sahiptir.

Düşünceler olmasaydı, insan yalnız olurdu.

Duyarlı milletiz ya, hepimizde var bir hassasiyet ki sormayın. Çok hassasız çook!

Bir adam, gün boyunca düşündüklerinin toplamıdır.

Düşünmek insanların hiçbir şey yapmadıkları zaman yaptıkları şey.

Zihnin varlığı: İnsanın içindeki küçük insan.

Hiçbir şey yapmadan da yorulabiliyor insan, düşündükleri ağır geliyor mesela.

Duyarlılık, hayal gücü, akıl, her biri diğerinin hizmetindedir.

Din insan zihninin bir rüyasıdır.

Bir insan acı duyarsa canlıdır. Başkasının acısını duyarsa insandır.

İnsan deli olmasa bile, biraz duyarlı bir kalbe sahip olabilir pekalâ.

Hayal gücü, insan bilincinin birincil armağanıdır.