Gerçek ihtiyaçlar olmadan, gerçek hazlar olmaz.

Hakiki bir ihtiyacın olmadığı yerde hakiki bir hazzın var olması söz konusu olamaz.

Kendini hafifçe korkutma ve öylece tutmayla, şiddetle korkarak ondan kurtulmanın verdiği bir mutluluk vardır.

Haz içinde kalmak değil genel bir tatmin içinde olmak önemlidir.

Keder doğuran hazdan kaç.

Cinsel eğilimlerin temeli hazdır. İnsan sevince aptallaşır. Aşk yoktur, libido vardır. Bir objeye duyulan sevgi, ona sahip olma isteğinden gelir. Hiçbir erkek birlikte olmak istemeyeceği bir kızla yakın arkadaş olmak istemez. İnsan mutlu olmak ister; bu yüzden berbat haldedir.

İnsanın olası mutluluğunun ölçüsü bireyselliğiyle önceden belirlenmiştir. Özellikle, zihinsel gücünün sınırları yüksek bir hazzı alma yeteneğini sonsuza dek belirlemiştir. Bu sınırlar darsa, dışarıdan gelen tüm çabalar, insanların ve şansın onun için tüm yaptıkları o kişiyi sıradan, yarı hayvansı insani mutluluğun ve hoşnutluğun ötesine geçiremezler. O kişi duyusal zevklere, rahat ve keyifli aile yaşamına, düşük bir dost canlılığına ve kaba saba bir zaman öldürmeye bağlı kalır.

Aristo’nun dediği gibi "Mutluluk kendine yetenlerindir." çünkü mutluluğun ve hazzın tüm dış kaynakları, doğaları gereği son derece güvenilmez, nahoş ve geçicidirler ve rastlantıya bağlıdırlar.

Bir tavsiye vereyim mi? Basit yaşa, cömertçe sev, derinden ilgilen, nazik konuş ve gerisini Tanrı'ya bırak.

Benim için servetin çekici bir yanı yok. Tek istediğim kendi tembel, işe yaramaz hayatımı sürdürmek, kendi yatağımda uyumak ve rahatsız edilmemek!

Ufak Şeyleri Dert Etmeyin

Mutlu olmak çok basittir; ama basit yaşamak çok zordur.

Özgürlüğe, kitaplara, çiçeklere, güneşe ve aya sahip olan kimse mutsuz olabilir mi?

Her insanın hayattan zevk alması gerektiğini düşünüyorum.

Geceleri yıldızlar tarafından heyecanlanmak; ilkbaharda bir kuş yuvası ya da bir kır çiçeği üzerinde sevinmek bunlar basit yaşamın ödüllerinden bazılarıdır.

Ayaklarımın altındaki çimlerin hissini ve yanımdaki akan akarsuların sesini sevdim.

İster kral, ister köylü olsun, dünyada en mutlu insan evinde huzur olandır.

Eğer daha çoğumuz birikmiş altınlara rağmen yeseydi, alkışlayıp şarkı söyleseydi; dünyamız daha neşeli olurdu.

Mutluluk bedensel hazlardan kaynaklanmış olsaydı, öküzler yemek için burçak bulduklarında, onlara mutlu varlıklar derdik.

Bilge olanlar duyuların zevk bahçelerinde oyalanmazlar.