Uyanıkken bir dakika ve onurlu yaşamak, uyurken bin yıl yaşamaktan daha şereflidir.

Ne zaman öleceğimiz önemli değildir. Önemli olan nasıl öleceğimizdir, bize düşen şerefimizle ölmektir.

Şereli bir ölüm şerefsiz bir ömürden daha iyidir.

Şereli bir ölüm şerefsiz bir ömürden daha iyidir.

Onurlu ve dik yaşamak iz bırakır hayatta.

Ölüm hiçbir şeydir, ama mağlup ve şerefsiz yaşamak her gün ölmektir.

Acınası biri olarak yaşamak ölüm gibi bir şey, öyle değil mi?

İşin garip, şaşmaya değer yanı, Tanrının gerçekten var olması değil, böyle bir fikrin, Tanrı ihtiyacı fikrinin, insan gibi vahşi, zararlı yaratığın kafasında yer edebilmesi... Bu derece kutsal, duygulandırıcı, yüksek ve insana onur veren bir düşüncedir bu.

İnsanın düşmanlarını sevindirecek şekilde yaşamasındansa şerefiyle ölmesi daha iyidir.

Bir insanın yaşayıp yaşamadığını atan nabzından değil, onurlu duruşundan anlarsınız.

Dizlerimin üzerinde yaşamaktansa, ayaklarımın üzerinde ölmeyi tercih ederim.

Özgür yaşanmışsa, özgür ölünmelidir!

Bir insanın yaşayıp yaşamadığını atan nabzından değil, onurlu duruşundan anlarsınız.

Bu söyleyeceğim belki biraz iddialı olabilir ancak diz çökerek yaşamaktansa dimdik ölmeyi tercih ederim.

Yanılgılarla tüketilmiş bir yaşam, hiçbir şey yapmadan tüketilmiş yaşamdan daha onurlu olduğu gibi, daha yararlıdır da.

Hatalarla dolu bir hayat, bomboş geçirilmiş bir hayattan çok daha faydalı ve onurludur.

Aslan olarak bir gün yaşamak, yüz yıl boyunca koyun olarak yaşamaktan daha iyidir.

Bir ulusun onuru, yaşamıdır.

Hep “öldürmeyi” amaçlayan kutsallıklar peşinde koştuk, artık bir de “yaşatmayı” amaçlayan kutsallıkların peşinden gidelim.

— Bende erken başlamış.