Unutanlar, unutanlar

Kadınlar, kendilerine yapılan birçok şeyi affedebilir; ama affetikleri şeyleri hiçbir zaman unutmaz.

Erkekler unutarak yaşar, kadınlarsa anılarıyla.

Bana hatırlama sanatını değil, unutma sanatını öğret; çünkü ben hatırlamak istemediklerimi hatırlıyorum ve unutmak istediklerimi unutamıyorum.

Bu saçmaydı. Sırf dileyerek bir şeyleri unutamazdınız.

Hiçbir şey aramıyorum. Şimdi kendimle ilgili o zaman anlamadığım birçok şeyi anlıyorum. Neler olduğunu anlamamı sağlıyor. O kadar yakın olanlar kadar emin değilim ama bunun anlamsızlığı beni korkutuyor.

İnsanın vicdanı hatırladığı müddetçe hiçbir hata unutulmuş değildir.

Unutulan düşünceler nereye gider?

Unutulmuyor deme sakın, unutanlar var.

Delilik acı çekmeyi hatırlamamak için bir yoldur.

İyilik belki unutulur ama ölmez. Kötülük ölür ama unutulmaz.

Yalancının en büyük sorunlarından biri, yalanlarını aklında tutmak zorunda olmasıdır.

Halk sevginin veya alâkanın objesini ortadan kaldırmakla meseleyi kestirme halledeceğini sanır ve sevdiğini öldürür. Biz meselenin dışarıda değil, içimizde halledilebileceğini daha çok anlarız. Çünkü dâva yalnız sevgili ile kendimiz arasında değil, hattâ senin meselende olduğu gibi hiç değil, asıl dâva kendimizle kendimiz arasındadır. Sevgiliyi dışarıda öldürmek neye yarar? İçimizde yaşadığı müddetçe, biz sadece bir şeklin katili olmakla kalırız. Onu içimizde öldürebilmeliyiz. Unutmak budur. Tereddüdün lüzumsuz. Rezil etmek veya öldürmek, yani mânen veya maddeten öldürmek, verdiği zafer gururu ne olursa olsun, meseleyi halletmez.

Aşk ne kadar kısa ve unutmak ne kadar uzun.

Konuşmadıkça, anlatmadıkça daha çabuk daha sağlam, daha derin unutuyor insan.

İki şey var; ancak ölümle unutulur, anamızın yüzüyle şehrimizin yüzü.

Sürekli bir eksiklik duygusu, zaman zaman akla gelen, uysal bir diş ağrısına benzeyen acı: Unutmak buydu.

En acımasız düşmanımız, geçmişimizdir.

Hafızasız bir hayat hiç hayat değildir.

Geçmişin gölgeleri arasında el yordamıyla yolunuzu kaybedebilirsiniz.