Sevgi ve nefret birbirinden ayrılamaz; çünkü yalnızca nefret etmeyi bilenler sevmeyi bilir.

Her insanın putları, ilahları vardır; bazılarınınki ün, bazılarınınki kişisel menfaat, çoğunluğunki de zevk ve sefadır.

Savaşlar bize, düşmanlarımızı sevmeyi değil, müttefiklerimizden nefret etmeyi öğretir.

Nefret eylemde bulunma gücünü kısıtlar.

Her maske bir şeyler söyler; Nefretler, sevgiler...

Bir insan eğer hiç kızgınlık göstermiyorsa bir sorun olduğunu düşünürüm. Muhtemelen beyni doğru çalışmıyordur.

İncittiği insandan nefret etmek, insan doğasının bir parçasıdır.

İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

En cesur kişiler bile, ani şeylerden korkarlar.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Tutku kendi karanlığını en çok gizlediği zaman belli eder kendini,tıpkı en karanlık göğün en azgın fırtınayı bildirmesi gibi..

Korku insanı acımasız yapar.

Sabırsızlık korkudur.

İnsanları sevmeye ikna etmektense nefret etmeye ikna etmek daha kolay.

Yalnız kalan insan acı çeker, bir tür endişe içindedir, çünkü düşüncesini, duygularını başkalarıyla paylaşamaz. İnsan büyük bir sevinç duyduğunda, başkalarına varolduğunu, hissettiğini, sevdiğini, yaşadığını, savaştığını, mücadele ettiğini bildirmek ister.

İncittiği insandan nefret etmek, insan doğasının bir parçasıdır.

İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

Bir kadın ya sever, ya da nefret eder; ortası yoktur.

Sevgi ile nefret arasında çok ince bir çizgi vardır. Birisinden nefret ediyorsanız ve bir gün onu yenemeyeceğinizi anladığınız zaman onu sevmeye başlarsınız. Ve yine birisini seviyorsanız ve bir gün onu yenebileceğinizi düşündüğünüz zaman ondan nefret etmeye başlarsınız.

Köpeğimi bile başkasına daha çok ilgi gösterdiğinde kıskanırım.