Herkes biraz eğitimle bir şeyler yapabilir ama bir Mozart veya bir Monet olamaz mesela. İnsanın yeteneğini keşfetmesi ve onun üstüne gitmesi çok önemli. En üzüldüğüm şey; kaybolan, gün ışığına çıkamayan yetenekler.

Benim iddiam, tüm çocukların muazzam yetenekleri vardır. Ve onları oldukça acımasızca çarçur ediyoruz.

Çocuklar içinde bulunulan zaman dilimi için değil, fakat gelecekte insanın mümkün gelişmiş durumu için eğitilmelidir.

Bir çocuk doldurulacak bir vazo değildir, o yakılacak bir ateştir.

Bana bir çocuk verin. Onu herhangi bir şeye dönüştüreceğim.

Çocuk toprak gibidir. Ne ekerseniz size onu verir. Çiçek ekince çiçek, diken ekince de diken alırsınız.

Kız çocuklarınıza küçükken getirdiğiniz şekerleri, çikolataları "bunları sana Allah gönderdi kızım" diye verin. Örtünme vakti gelince ona başörtüsüyle gelin ve "kızım sana küçükken şeker gönderen, çikolata gönderen Allah'ın senden örtünmeni istiyor." deyin.

Bir çocuğa "yalan söyleme" demeyin, "doğruyu söyle" deyin.

Bil ki, çocuklarım cahil ve tembel olmasın diye her şeyi gözden çıkarırım onların gelişmesine yardımcı olmak için işimi gücümü bırakırım gerekirse.

Potansiyel sahibi olmak demek eşzamanlılık göstermek demektir.

Öğretmen dilsizse çocuklar cezalandırılma korkusu; öğretmen konuşkansa çocuklar utanma duygusu yaşar.

Çocukta sosyalliği arttırmak istiyorsanız ona yüz tanıma eğitimi verin.

Her insan bir yeteneğe sahiptir. Önemli olan o yeteneği iyi kullanmaktır.

Toprak ne kadar zengin olursa olsun ekilmedikçe mahsul vermez; kafalar da öyle, ekilmeyen kafalardan mahsul alınmaz.

Dünya, 15 yaşından küçük çocuklara din dersi vermeyecek kadar dürüst olursa, belki o zaman ona umut besleyebiliriz.

Tembellik, yeteneklerin ölüm döşeğidir.

Çocukları saygıyla kabul edin, sevgiyle eğitin ve geleceğe özgürce yollayın.

Sen parıldamak, yeteneklerini gün ışığına çıkarmak için var oldun!

Hiçbir bilgi yoktur ki güç doğurmasın.

Eğitimin sırrı, çocuğa saygıyla başlar.