Ben ölseydim, o belki ağlardı. Ama o ağlasaydı, ben ölürdüm.

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

Bir intihar olayı okuyunca, insana buz gibi ter döktüren şey, pencerenin demirlerinde asılı duran narin ceset değil, intihardan hemen önce o kalpte olup biten şeydir.

Dinlerin son zemini, insanın çocuksu çaresizliğidir.

İnsan ümitsizliğe düştü mü, mağlup kedinin köpeğe saldırması gibi, dilini uzatır.

Kurban zihniyeti. Kimileri de sorunlarını çözmek için yapabilecekleri hiçbir şey olmadığını düşünürler, ama aslında vardır. Kurbanlar kendi sorunları için başkalarını ve dış koşulları suçlar. Kısa vadede kendilerini iyi hissetseler de öfkeli, çaresiz ve umutsuz bir yaşama mahkûmdurlar.

Güçsüzlük hissim dibi yokmuş gibi görünen derinliklere çöküyordu ve kendimi, içinden çıkmama yarayacak elle tutulur hiçbir şeyin olmadığı bir depresyonun kuyusunda çırpınırken buldum

Yaşamın ilk iki veya üç yılından sonra, büyük ölçüde biyolojik bağımlılıktan (ebeveynlerden) çocuğun zihinsel, entelektüel ve duygusal yaşamını etkileyen bu bağımlılık biçimine kesin bir geçiş var.

Karanlığı yudumladım, yutkundum ve içinde boğuldum.

Mutsuz ebeveynler size ömür boyu sürecek bir ders veriyor.

Gerekli olduğunu düşündüğünüz bir şeyden bir kez vazgeçtiniz mi, bir başka şeyden de, başka pek çok şeyden de vazgeçebileceğinizi anlarsınız.

Beni kendimden kurtarın.

Durum ne kadar vahim olursa olsun, soğukkanlılığımı yitirmemeyi, gülümsemeyi; her şeyi negatif ve kötü düşünen, mutsuz olan insanlardan ayrı kalmayı öğrendim.

Ağlamak istedim ama insan ağlamak isteyince tek bir damla gözyaşı bile dökülmez.

İnsan kendini savunmak için de intihar etmiş olabilir.

Senin için bir şey yapamayışıma, seni bu dünyada yapayalnız, kimsesiz bırakışıma ağlıyorum. Senin için gerçeklik yok, bu hayat, bu Hayatın Kuralları Yok.

Güven ve irade, ne yazık, pratikten ve dıştan geliyor.

Yalnızlık korkusu, Türk aydınının obsesyonudur.

İnsan, başkasını beğenirken, kendinde olanı beğenir.

İtiraf, yüksek hızda çözülmedir.