17 yaşında kendi şarkılarımı söylemek için yola çıktım. Yapıtlarımdaki müzikal kurgu, şiirsel ve düşünsel boyutlar, albüm kapaklarından yansıyan vizyonlarla iç içe geçerek bir anlam bütünlüğü oluşturuyor. Çok geniş bir ruhsal alana yayılan “İlhan İrem Müziği” yapıyorum. Zamansız, mekansız vuslatlarda.

Sustuğunu bilen olgundur, bildiğini susan değil.

En büyük fikirler, en derin düşünceler ve en güzel şiirler sessizliğin rahminden doğar.

Sadece bedenleri, şekilleri, görüntüleri sevenlere ne yazık! Ölüm her şeyi yok edecek. Ruhları sevmeyi deneyin.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Sessiz insanlar en gürültülü zihinlere sahiptir.

Konuşmanın konusu sınırlıdır, fakat susmanın konuları tükenmez..

Vücudum köle olsa da düşüncelerim özgürdür.

Hayat berbat bir şeydir. Hayatımı onu düşünerek geçirmeye karar verdim.

Şu anda sadece söyleyecek çok şeyi olan ve söyleyecek hiçbir şeyi olmayan parlak bir adamım.

Bana öğrettiğin kelimeleri kullanıyorum. Artık hiçbir anlama gelmiyorlarsa, bana başkalarını öğret. Ya da bırak susayım.

Düşünmek, ruhun kendi kendine konuşmasıdır.

Ağızlar açılmıyorsa, söylenecek önemli bir şey var demektir.

Sözcük hazinemizi daha karmaşık düşünceleri ifade edebilmek için genişletebilmeliyiz.

Zihnimin içinde binbir düşünce dolaşıyordu ve bu mutlak sessizlikte düşüncelerimin nasıl konudan konuya uçtuklarını izlemek benim için pek kolaydı.

Yaptıklarımızın bir anlamı vardı. Ne dediğimiz, ne düşündüğümüz hiç mi hiç önemli değildi.

Bilge bir kişinin sesssizliği daima anlamlıdır.

Ama sessizlik anlam yüklüydü.

Sessiz insanlar en gürültülü zihniyete sahiptir.

Bazen cümleler başlar sonra biter, arası uzun bir boşluk…