Hayat söndürülemez, onun kendiliğinden sönmesi lazımdır. Tabii bir surette bitmesi lazımdır. Ne ümitsizlik ne cesaretsizlik ne de kin onu söndürmemelidir.

Yaşamak güzeldir, Ölümse yokluk.

Ölünceye kadar seni bekleyecekmiş, Sersem. Beni seni beklerken ölmem ki... Beklersem.

John, halen verdiği mesajla yaşıyor. Bazıları onu öldürdüğünü sansa bile.

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.

Sürekli yaşam umut demektir. Ölüm, seçme şansının yok olmasıdır.

Ölüm olmasaydı, inanç temelli dinin etkisi yok denecek kadar az olurdu. Belli ki ölüm gerçeği bize dayanılmaz geliyor, inanç ise mezara girdikten sonra daha iyi bir hayata kavuşacağımız umudundan besleniyor.

Bir insan kaç kez dibe vurup da yaşamayı sürdürebilir?

Büyükbabam herkes öldüğü zaman geride bir şey bırakmalı derdi. Bir çocuk, bir kitap, bir resim, bir ev, yapmış olduğu bir duvar ya da bir çift ayakkabı. Yada ekili bir bahçe.

Gözlerini merakla doldur,ve sanki on saniye sonra ölecekmişsin gibi yaşa.Dünyayı gör .

Septisemi, verem, kanser hep boş lakırdı. İnsanı öldüren illet: SIKINTI. Öteki hastalıklar bunların görünüşleridir.

Yaşlılık, sonlanmasını istemeyeceğiniz tek hastalıktır.

Hayatın trajedisi ölüm değil, yaşarken ölmesine izin verdiğimiz şeylerdir.

Yaşamak on altı saatlik acımızı uykuyla yatıştırdığımız bir hastalıktır. Uyku geçici bir çaredir. Ölüm ilaçtır.

Hayata olan bağlılık kesildikçe ölüm gelir.

Ölümden değil, bir türlü hayata başlayamamaktan kork.

Gezip görecek, hayatın tadını çıkaracak, sonra da yatıp öleceksin...

Bu menenjit değil mi?

Mademki daha ölmedik, çabalayacağız.

Ne kadar hayatla yaşarsan o kadar ölümle ölürsün ve bir yerde öldükçe, oraya ait olmaya başlarsın.