Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Maneviyat kelimesi ”mana” kökünden geliyor. Mana anlam demek. Sizin anlamlarınız varsa maneviyatınız, değerleriniz varsa ahlakınız, kurallarınız varsa dininiz var demektir.

İnsan inciyi denizden çıkarmayı bilmezse, o, ha inci olmuş, ha çakıl taşı!

Ömrünü uzatan bir şey için hayatı harcamak.

Düşmanlarımı hakettiğimden şüphem yok ta, dostlarımı hakettiğimi sanmıyorum.

Ancak bir arayıcı sahip çıkıcı olabilir.

Dünyada hiçbir şey üzülmeye değmez.

Herkesin bu derece birbirine benzediği bir toplumda, yalnızca anormalliğin bir değeri vardır.

Bilgeliğin temeli boş şeylerden hoşlanmamaktır.

Bireysellik milliyetten bin kat daha fazla dikkate alınmayı hak eder.

Bir insanın kendine ait olan, onu yalnızlığa giderken eşlik eden ve kimsenin ona verip ve kimsenin ondan alamayacağı ŞEY: Bu, sahip olduğu her şeyden veya onun başkasının gözünde ne olduğundan çok daha esaslıdır.

Tabii ki kalite önemlidir, ancak en önemli olan bireyin özgünlüğünün kalitesi değil mi?

Hiç kimseye yararlı olmamak, tam anlamıyla değersiz olmak demektir.

Bir kadın kitaplar uğruna yanabiliyorsa, kitapların içinde birşeyler olmalı...

Eğer bir insanın hayatından daha değerli bir şeyi yoksa onun hayatının da değeri yoktur!..

Bir insanın hayatının ölçüsü, uzunluğunun değil, onun iyi harcanmasıdır.

Hayat küçük şeylerden oluşur. Eğer sen seversen büyük olurlar.

Dünyayı döndüren kadınlar değildir ama o dönmeyi anlamlı kılan varlıklardır.

İnsan birçok şey arasında özellikle “kendi başınalığa", kendi ayakları üzerinde durabilmeye çok değer vermelidir.

Hiç kimse işe yaramayacak kadar yaşlanmaz.