İnsanın geri dönüşü yoktur, varlığı gereği hep kendi kendinin önünde gitmeye zorunludur, geçmiş zamanın falan anı geri dönemez diye değil, tersine: Zaman geri dönmez, çünkü insan olmuş olduğu şeye geri dönemez.

İnsanın geri dönüşü yoktur, varlığı gereği hep kendi kendinin önünde gitmeye zorunludur, geçmiş zamanın falan anı geri dönemez diye değil, tersine: Zaman geri dönmez, çünkü insan olmuş olduğu şeye geri dönemez.

O zaman düşün neydin dün, nesin bugün? O vakit anlarsın yarın da olacaksın ancak bu kadar.

Geçmiş kabul etmiş olsa da, gelecek bazılarımızı kabul etmeyecektir.

Yıllar birer birer eskiyerek değiştiler. Oysa bir zamanlar çocuk gibi mahsun ve gençtiler.

İnsan büyük tutkuları olan bir varlıktır, “hem önceye hem sonraya bakar.”

Budalalar geçmişten, akıllılar şimdiki zamandan, deliler de gelecekten bahsederler.

Eğer sen geçmişe bağlı kaldıysan, dün saçmaladığın için bugün de saçmalarsın.

İnsanlara duyduğumuz sevgi, onlar öldüğü için değil, biz öldüğümüz için azalır.

İnsanlar bugüne geçmişten çok daha fazla düşkündürler ve o günü kendilerine uygun bulurlarsa kapılıp giderler, başka şey de düşünmezler.

Geçmişe dönmenin bir anlamı yok. Çünkü geçmişteki ben ve şimdiki ben bambaşka iki insan.

Geçmişe bakarken her şeye rağmen, içimde derin bir hüzün duymaktayım. Değişen dünya ile beraber kaybolan yıllarda yalnız gençliğimiz değil, sevdiğimiz hemen her şey yok olup gitti. Bu dünya bizim dünyamız bile değil artık.

Her şey değişir, virgülden öncesi de...

Geçmişi değiştiremezsin, ama gelecek hala genç ve değiştirilmesi mümkündür.

İnsanın geçmişte yazdığı kitaplarda iki sürpriz vardır: İnsan onları bir daha yazamaz ve yazmak istemez.

Zaman nehir gibidir. An’ı yaşa, geçen su bir daha gelmez.

Geri denebilseydi bile, büyük olasılıkla kendimizi hiçbir zaman başladığımız yerde bulamayacaktık.

Dünüyle ünlü insanlar bugün gün yüzü görmezler.

Gelecek, geçmişin merhametine kalmıştır ve insan, ikisinin arasında bir kurbandır.

İnsanlar babalarından çok, yaşadıkları zamana benzerler.