Bütün her şeyin orijini doğadan gelir ve tekrar doğaya döner.

Dünyadaki en garip yaratık hiç şüphesiz insanoğlu.

Göz medeniyetler yapar fakat medeniyetler göz yapamaz.

Her şeyin bir başlangıcı ve bir sonu vardır.

Doğanın bitmeyen nakaratlarının iyileştiren bir yanı vardır.

Her şey değişir, hiç bir şey yokolmaz.

Gün kaybolur, ay doğar.

Her şey değişir, hiç bir şey yokolmaz.

Aşk halini, kendi kıyametini yaşıyordu toprak. Büyük alt üst oluşlara, ateşe ve uğultuya durmuştu. Kum gibi çoğalan, yığılan, savrulan canlılar, binbir biçimde, toprağı iğfal ediyor, kudurtuyor, kıtlığa ve berekete taşıyordu. Gömülen insanlar parçalanıyor, gözle görünmez milyonlarca canlıya dönüşüyor, toprağı kaynatıyor, mayalıyor, döllüyor, doğuma hazır hale getiriyordu.

Doğada her şey dönüşür ama hiçbir şey yok olmaz.

Doğada hep iki çizgi var olmuştur. Biri zirve, diğeri diptir. Zirveye çıkanlar daha fazla yükselemeyecekleri için düşerler, diptekiler ise daha fazla aşağı düşemeyecekleri için yükselirler. İşte doğada iyiden kötüye, kötüden iyiye bir gidiş vardır.

Toprak... Evrensel ana, ortaklaşa mezardır da. Bir yandan aşınırken, bir yandan tazelenir.

Hiçbir şey hiçbir şeyden varolamaz.

Hiçbir şeyden hiçbir şey yaratılmaz.

Doğada her şey bir değişimdir, fakat bu değişimin arkasında sonsuzluk yatar.

Diğer tüm kanıtları bir yana bırakırsak baş parmak bile benim Tanrı'nın varlığına inanmam için yeterlidir.

Doğada her şey bir değişimdir, fakat bu değişimin arkasında sonsuzluk yatar.

Uzay yaratılmamıştır ve hiçbir şey değişmez değildir.

Karanlığın içinden çıkan eller doğaya uzandı ve insanlığı şekillendirdi.

Ortaçağ'da insan, doğayı etkileyemediği ve kontrol edemediği için kendine güvenden yoksundu. Bitkisel bir yaratıktı. Tekelsi düzende ise insan, toplumu etkileyemediği ve kontrol edemediği için kendisine güven duyamıyor. İnsanı insan yapan nehrin akışını değiştirmektir; bunun için çaba ve ortak çaba gerekiyor. Ortak çaba başarıya ulaştığı ölçüde insan yükseliyor.