Bir şeylere üzülüyorsam, tuvalete gitmem gerekse bile gitmem. Üzülmekten gidemem. Üzülmeyi bırakıp gidemem.

Değişim korkusunun ve fiziksel acının hissedildiği yer aynı. Sosyal ya da duygusal acı aynen fiziksel acı gibi gerçek ve yoğun hissediliyor.

Bütün koşullar bir araya gelip işler iyi gitmeye başlayınca, insanlar rahat duramaz, bunu bozmak için ellerinden geleni yaparlar. Çünkü mutlulukta acı bir şey vardır.

Sevincin de kederin de kaynağı insanın kendi içidir.

Depresyon yaşamak istemediğim bir deneyimdi. … Bu, daha neşeli olmayı olacağınızı hayal etmenin yokluğudur. Umudun yokluğu. Bu, üzgün hisstmekten çok farklı, çok ölü bir duygu. Üzüntü yaralıyor ama sağlıklı bir his. Hissedilmesi gerek yani. Depresyon çok farklı.

Gururlu insanlar kendileri için üzücü acıları doğururlar.

Cazibe merkezleri ÜZÜNTÜLERLE orantılıdır.

Konuşmuyor, anlatmıyor diye hissetmiyor sanmayın. Kimisi içine atar çığlıklarını.

Tüm akıl hastalıklarının temelinde meşru acıları yaşamayı reddetmek yatar.

Adam, acı mümkün olduğu kadar kendi içine aksın diye yüzünü önüne eğmişti.

İnsan, başkasını beğenirken, kendinde olanı beğenir.

İnsanlar “başkalarının yargı gücüne kendi yargı güçlerinden çok güvenliler.

Sevmek insanın en büyük acısıdır.

Sinekler neyse yaramaz oğlanlara, biz de oyuz tanrılara. Öldürüyorlar bizi zevkleri için.

Başka birisinin başına geldiği sürece her şey eğlencelidir.

İnsanlara güvensizim, asıl karanlığım bu benim.

Cehennem, insanın kendi ciğeri

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Canı sıkılan herkes değişim istiyor.