Mutsuz bir başlangıçtan da mutlu bir sonuç çıkmıyor.

Herkes mutlu bir son ister, ama bu hikâyeyi nerede kestiğinize bağlı.

İnsanların mutlulukları ya da mutsuzlukları, kaderin olduğu kadar da karakterlerinin eseridir.

Acıyla başlayan şeyler acıyla biterler.

Alfa ve Omega, birinci ve sonuncu, başlangıç ve son Ben’im.

Şimdi daha mutluyum, iyi şeyler düşünüyorum ve inanıyorum ki olabilecek, güzel şeyler başladı.

Bu son değil. Hatta sonun başlangıcı bile değil, sadece başlangıcın sonu.

Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.

Bir kimse bir başkasını mutlu kılamaz fakat bir kimse bir başkasını mutsuz kılabilir. Dünya üzerinde mutluluktan çok mutsuzluk olmasının temel sebebi budur.

Hepimizin hayatında birer yörünge vardır. Bir şeyleri değiştirmek istiyorsak eğer ilk önce yörüngemizi değiştirerek başlamalıyız.

Allah bana bugünleri de gösterdi!

Herkesin bir mutsuzluk ve ona eşdeğer bir mutluluk kapasitesi vardır.

Şimdi daha mutluyum, iyi şeyler düşünüyorum ve inanıyorum ki olabilecek, güzel şeyler başladı.

Talih ne kadar güleryüz gösterirse göstersin, ömürlerinin son günü geçmeden insanlar mutlu saymamalı kendilerini; çünkü insan hayatı kararsız, değişkendir; ufacık bir eylem yüzünden bir halden bambaşka bir hale geçiverir.

Hiç kimse mutlu değildir; en iyi ihtimalle şanslıdır.

Ölene kadar hiç kimseye mutlu demeyin.

Son gününü görmeden, hiç kimseye mutluluğa ermiş demeyin.

Doğarken ağlatırsın kader yazdıran dünya. Bir defa gülmek için candan bezdiren dünya.

Yazgı gaddardır, insanlar ise acınası. Bu nitelikteki bir dünya içinde, bizzat kendinde çok şeye sahip olan kişi tıpkı kar ve buzla kaplı aralık gecesinde yılbaşı için donatılmış aydınlık, sıcak keyifli bir odaya benzer. Buna göre üstün bir bireysellik, özellikle de pek çok zeka ile donanmış olmak kuşkusuz yeryüzündeki bahtların en iyisidir.

İç dünyası zengin olan bir kişi yazgıdan çok şey beklemez.