Bana sorarsanız eğer, bu hayata ne yapmaya geldin diye, size şunu söyleyeceğim: Ben bu hayata, sonuna kadar yüksek sesle yaşamak için geldim.

Varsa cesaretiniz gelin.

İnsan ancak kaybetme cesareti gösterdiğinde, her şeyi, sadece kaderini değil ismini ve kentsoyluluğunu da üzerinden attığında, bir de her günü son günüymüş gibi yaşadığında gerçekten yaşar.

Vur, korkak herif, sonuçta sadece bir adam öldürmüş olacaksın.

Bu dünyaya ne yapmaya geldiğimi sorarsanız. Cevabım şu olacak; hayatımı yüksek sesle yaşamak için buradayım.

Eleştiriden korkuyorsan bir şey söyleme, bir şey yapma, bir şey olma!

Ölüm korkusu, yaşam korkusundan kaynaklanır. Tamamen yaşayan bir adam her an ölmeye hazırdır.

Arkamdan konuşma. Ne konuşacaksan yüzüme konuş. Sen söyle cevabını al, sonra ben söyleyeyim söyleyeceklerimi, sorayım sorularımı. Ben senin gözlerinin içine bakarak söylemek istiyorum!

Varoluşun sırrı korkusuz olmaktır. Ne olacağınızdan korkmayın, kimseye güvenmeyin. Tüm yardımı reddettiğiniz an özgürsünüz.

İnsanın hayattaki asıl işi, kendi doğuşunu sağlamasıdır.

Sınav, öğrenmenin düşmanıdır. Korkmadan, tembel suçlamasına aldırmadan, sınavsız eğitim istenmelidir.

Kötü insanları tanıma senesi... Can çekişmekte adımın 5 hânesi, yaşamdan soğumamın çoktur bahanesi. Günden güne yırtılmakta kalbimin 12 perdesi. Korkutur cesaretimi iradesizlik sillesi.

Varlığımı tanımlamak adına yeni sıfatlar yaratabilmeliyim.

Sınırı yok bu hiçlik mertebesinin. Tarifi yok dünyadaki sahipsizliğimin.

Beni devirmek çok kolaysa tarihinden adımı sil.

Terk-i diyâr eylesem olmaz, kalsam her şey sabrımı zorlar; ne yapacağımı bilemedim... Hadi diyelim her şeyden caysam, varlık benden caymaz haspam, ne yapmalıyım bilemedim.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Kimler önüne geçebilir zamanın akışının? Cümlelerimin noktalarına kaç zamanda ulaşırım?

Bir ülkede namuslular, namussuzlar kadar cesur olmadıkça o memlekette kurtuluş yoktur.

Kendimi hiçbir dönemde güvenli ve huzurlu hissetmedim.