Büyük kusurlara sahip olmak, ancak büyük adamların imtiyazıdır.

Hiç hata yapmayan insan, hiçbir şey yapmayan insandır; ve hayatta en büyük hata, kendini hatasız sanmaktır.

İnsan, kendisini kızdıran şeyler kadar büyüktür.

Hata yapmak insana mahsustur; tökezlemek olağandır; kendine gülebilmek olgunluktur.

Samimi olanın hatası, samimiyetsizin doğrusundan dahi şirin gelir insana çoğu zaman.

Bir insanın hem büyük ve hem de iyi olması pek enderdir.

İnsanın büyüklük duygusunu onaylıyorum, ancak ışık dünyaya vurup evrenin derinliklerine doğru gidiyorsa eğer, uzayda çok büyük perdelere ancak sığabilecek sayısız insan görüntüsü dolaşıyor zaten, ek olarak küçücük dünyanın üzerinde gönlübüyüklük yapmaya hacet yok gibi geliyor bana!

Gözlediğinde insan, gözlerini gökyüzünden büyük yapar.

Büyük bir adam biyolojik olarak küçük bir nedenle büyük olabilir; küçük bir adam da felsefi olarak büyük bir nedenle küçük yaratılmış olabilir.

Tüm hayatım boyunca bu kadar büyük bir insanı tanımadım.

İnsan bir kez hata yapmaya görsün, yanlış yaptığını kabul edip baştan başlamak ne kadar da zordur.

Ne ilim vardır ki olsun sonu; ne insan vardır ki olmasın kusuru.

Büyük adamların duyguları da büyük olur.

Ben terazi değilim ki yanılma ve hatadan uzak olayım.

Kişioğlu düzeltemediği kusurlarını giderek birer üstünlük, birer erdem saymaya başlar.

Hatalar ve kusurlu ürünler dünyasında sanki yaşam için gerekliymiş gibi yaşamayı öğrendik.

Büyük felaketler büyük insanların yetiştiği okuldur.

Her insan aslında zaaf dolu bir yaratıktır.

İnsan büyük bir kibir abidesidir. Hiçbir zaman cehaletini itirafa yanaşmaz.

İnsanın yaratıldığı böyle yamuk odundan düzgün hiçbir şey yapılamaz.